Ultra montes

W obronie papiestwa i nieomylności Kościoła rzymskiego

Habentes ergo pontificem magnum, qui penetravit caelos, Iesum Filium Dei, teneamus confessionem.
Mając tedy wielkiego arcykapłana, który przeniknął niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trwajmyż przy wierze.
(Hebr. IV, 14)
 


"Poza Kościołem wszystko się zmienia, ponieważ poza nim znajduje się tylko chaos indywidualnych i sprzecznych domysłów,
gdyż depozyt źródłowej wiary przechowuje się tylko w powszechnym i nieprzerwalnym nauczycielskim urzędzie.
Zasadnicze bowiem prawidło zawiera się w słowach: «Wierzyć w to trzeba, w co zawsze i wszędzie wierzono»".

(Powody zniewalające licznych protestantów do powrotu na łono Kościoła katolickiego. List Lavala, byłego protestanckiego pastora)

"Pod sztandarem Niepokalanej". Czasopismo rzymskokatolickie. Nr 88. Sierpień 2017 (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne... Niedziela jedenasta po Zielonych Świątkach (nowość)


NOWE ARTYKUŁY I KSIĄŻKI W FORMACIE PDF:

Ks. Józef Stanisław Adamski SI. Królowanie Maryi nad światem i nad mocami ciemności. Kazanie na uroczystość Wniebowzięcia Matki Najświętszej HTM ) (nowość)

Bp Donald J. Sanborn. Możliwe scenariusze dla Bractwa założonego przez abpa Lefebvre'a HTM ) (nowość)

Ks. Józef Stanisław Adamski SISiła łaski uczynkowej: dostatecznej i skutecznej. Skuteczność łaski uczynkowej w systemie tomistów i molinistów HTM ) (nowość)

P. Christianus Pesch SI. De efficacia gratiae actualis HTM ) (nowość)

Ks. Jan Domaszewicz. O łasce i przeznaczeniu. (De gratia Christi) HTM ) (nowość)

Ks. Jan Domaszewicz. Jezus Chrystus Zbawiciel świata: Wcielenie i Odkupienie. (Christologia, de Christo Salvatore) HTM ) (nowość)

Ks. Jan Domaszewicz. Niepokalana Dziewica Maryja Współodkupicielka rodzaju ludzkiego. (Mariologia) HTM ) (nowość)

Ks. Józef Stanisław Adamski SIZnaczenie odpustów; - ich źródła, - warunki zyskania. Kazanie na święto Najświętszej Panny Maryi Anielskiej (Porcjunkula) HTM ) (nowość)

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  * 

NOWOŚCI. OSTATNIO DODANE TEKSTY (14 SIERPNIA 2017)

Ks. Jakub Górka. Cześć Maryi. O pobudkach i środkach nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny. (Wydanie pierwsze). ("Gorące nabożeństwo do Matki Najświętszej jest je­dnym ze znaków prawie nieomylnych wybrania i prze­znaczenia do chwały niebieskiej. Kochać Maryję Pannę, wielbić Ją i «myśleć o Niej jest doskonała roztropność». Ku czci najchwalebniejszej Bogarodzicy posiadamy w naszej literaturze liczne dzieła, napisane z wielkim namaszczeniem, tchnące żarliwą miłością ku Maryi, od­znaczające się gruntownością. Do tego skarbca obfitego dorzucam i ja mą skromną pracę ku chwale najdostojniejszej Matki i Królowej naszej. Pragnąłem w niej według słabych sił podać czcicie­lom Maryi materiał do czytania i rozważania, a kapłanom do przemów na uroczystości Najświętszej Panny... W pracy tej czerpałem z najpoważniejszych źródeł polskich i zagranicznych: z błog. Jana Awili, O. Pawła Segneriego, św. Alfonsa Liguorego, Mac Carthy'ego, X. P. Skargi, X. Jełowickiego, X. Mrowińskiego, Godtsa, Terriena, Aug. Nicolasa i wielu innych. U stóp Twoich, Przeczysta Dziewico i Matko Boża, składam tę książkę i proszę, abyś łaskawym okiem wejrzała na ten maleńki dowód mej czci i miłości ku Tobie. Błogosław tej pracy, aby się przyczyniła choć w dro­bnej mierze ku chwale Syna Twego i Twojej", – ss. III-IV) (nowość, djvu)

Bp Donald J. Sanborn. Możliwe scenariusze dla Bractwa założonego przez abpa Lefebvre'a. ( PDF ) (Dzień 13 maja nadszedł i przeminął. Nic się nie wydarzyło. Był to jeden z tych dni, który ponoć miał być okazją do pojednania między FSSPX a modernistami. Krążyły również pogłoski o innej dacie, tym razem lipcowej. Biskup Fellay udzielił niedawno wywiadu, w którym wszystkich zapewniał, że wielki dzień z pewnością nadejdzie. Nie powiedział jednak kiedy. W każdym razie przypuszczenie, że gdzieś coś jest nie w porządku wydaje się być uzasadnione. Dlaczego nie dochodzi do pojednania? Co stoi na przeszkodzie? Myślałem, że wszystkie kwestie zostały rozstrzygnięte. Przed FSSPX stoją dwie drogi osiągnięcia porozumienia. Pierwsza to pojednana różnorodność; a druga to hermeneutyka ciągłości) (nowość)

P. Franciscus Suarez SI. Defensio Fidei catholicae et apostolicae adversus Anglicanae sectae errores. (Iam vero auctor noster Suarez magno, quo flagrabat, fidei ac veritatis amore, nec non sapientia ingenioque potens contra regis doctrinam atque pestiferas haereses longe lateque in Anglia grassantes cum sua Defensione fidei catholicae et apostolicae collato pede pugnavit. Quo in opere clarissimam invenies contra novatorum errores biblicorum locorum expositionem sacro textui scite congruentem. Invenies sacrorum conciliorum summorumque Pontificum sanctiones, nec non sanctorum patrum testimonia ad fidei veritates confirmandas. Invenies firmissima argumenta, quibus perdifficiles quaestiones ita dilucide pertractat, ut veritas ubique innotescat. Invenies rationum momenta supernaturalem summi Pontificis potestatem tuentia, ac Iacobi regis, sibi spiritualem auctoritatem arrogantis, summam iniustitiam asserentia. Invenies magnam dexteritatem in detegendis erroribus contra Fidem in iuramento fidelitatis delitescentibus. Invenies denique admirabilem sapientiam, magnamque vim rationum, quibus ita adversarios ad incitas redigit, ut nullum illis maneat effugium, nullus respondendi modus, nisi inanis verborum contentio et conviciorum iactatio, quae hostium furentium ac phanaticorum omnino sunt) (nowość, djvu)

Ks. Jan Domaszewicz. Ze skarbnicy wiedzy teologicznej. Studium dogmatyczne na podstawie św. Tomasza, Doktora Anielskiego (uzupełniono)

Ks. Jan Domaszewicz. Ze skarbnicy wiedzy teologicznej... 3. O łasce i przeznaczeniu. (De gratia Christi) PDF ) (O ile jest potrzebna łaska człowiekowi, i jaka jest w tym względzie nauka Kościoła? Należy uważać człowieka w stanie natury nieskalanej, i w stanie natury upadłej i zepsutej... Łaska nam jest konieczna dzisiaj tak dla podniesienia naszych czynności i nas samych do porządku nadprzyrodzonego, jak dla zabliźnienia ran naszej natury i jej uleczenia. Aby rozebrać szczegółowo naukę Kościoła o potrzebie łaski dla człowieka upadłego, mówić będziemy z kolei o tej podwójnej potrzebie. Że łaska Boska konieczną jest do zbawienia i do dobrych uczynków, jest dogmatem wiary św., czyli: ludzie nie mogą nic zrobić w porządku zbawienia bez łaski, bo ona jest potrzebna im do zaczęcia, przedłużania i skończenia dzieła zbawienia. Stąd, kto by utrzymywał, że człowiek siłami przyrodzonymi może coś uczynić dobrego w porządku zbawienia, może przyjąć Ewangelię bez światła i natchnienia Ducha Świętego; że początek wiary, jej wzrost, pragnienie Chrztu, nawrócenie się z niedowiarstwa do wiary, od bezbożności do pobożności, są to uczucia przyrodzone, a nie dary Ducha Świętego, który poprawia naszą wolę i skłania do wierzenia w prawdę – ten jest uwiedziony duchem herezji, nie pojmuje głosu Boga i przeciwnym jest dogmatom Apostolskim... Czy więc Bóg daje człowiekowi tyle łaski, ile on jej potrzebuje, i jaka jest w tym względzie nauka Kościoła? Łaskę mamy od Boga przez Jezusa Chrystusa, jako jedynego pośrednika między Bogiem a rodzajem ludzkim upadłym, przez ręce Niepokalanej Maryi. Owóż, Jezus Chrystus, przez którego Bóg udziela swą łaskę, umarł nie tylko za jakąś wybraną cząstkę rodzaju ludzkiego, lecz za wszystkich ludzi, i w ten sposób stał się Pośrednikiem i Zbawicielem wszystkich. Bóg chce prawdziwie i szczerze zbawienia wszystkich ludzi: wyraźnie o tym świadczy śmierć Syna Bożego. A ponieważ rzecz niemożebna jest otrzymać zbawienie bez łaski, a zatem stąd wynika, że Bóg wszystkim ludziom daje tyle łaski, ile jej potrzebują; Bóg chce nas zbawić, rozkazuje nam pracować na zbawienie i zachować wiernie Jego prawo. Słusznie Sobór Trydencki nas uczy: "Bóg nie wymaga od nas rzeczy niemożebnych, lecz kiedy rozkazuje, to w tym samym czasie daje znać, abyśmy czynili to co możemy, i zaleca, abyśmy usiłowali prosić o to co nie możemy, a On nam przyjdzie w pomoc"... Nauka przywódców protestantyzmu o zepsuciu natury ludzkiej odrzuca usprawiedliwienie rzeczywiste człowieka. Jeżeli wszystko w nas z natury jest złem, łaska Boska nie mogłaby nas ani usprawiedliwić, ani uświątobliwić: ona najwyżej może pokryć swym płaszczykiem nasze zepsucie i zasłonić w ten sposób przed oczyma najwyższej sprawiedliwości nasze zmazy grzechowe, które koniecznie pochodzą ze źródła zupełnie zepsutego. Stąd pochodzi owa teoria sprawiedliwości przypisywanej (imputativae), według której człowiek oświadcza się że jest sprawiedliwym a nie staje się takim w rzeczy samej. Sprawiedliwość Jezusa Chrystusa przypisywana ludziom nie czyni ich lepszymi, ale tylko rzuca maskę na ich zepsucie. Według tej nauki bezbożnej nie ma rzeczywistej różnicy między sprawiedliwym i grzesznikiem: jeden od drugiego nie jest lepszym, człowiek najświątobliwszy i grzesznik mają jednakową wartość moralną. Innymi słowy, jak mówi Moehler (Symbolika), czyń co chcesz: spotwarzaj, bluźnij, kradnij, zabijaj, a korona chwały czeka cię w Niebie, bo Bóg nie troszczy się o te rzeczy małoznaczące, ani o swoją chwałę lub sprawiedliwość. Taka jest ta straszna nauka, którą przywódcy reformy nie wstydzili się głosić w Europie chrześcijańskiej jako czysty wyraz Ewangelii, a co jest zniewagą Boga, moralności i zdrowego rozsądku. Oto w jaki sposób protestantyzm miał odrodzić i zreformować społeczeństwo: smutna ironia połączona z cynizmem!) (nowość)

Ks. Józef Stanisław Adamski SISiła łaski uczynkowej: dostatecznej i skutecznej. Skuteczność łaski uczynkowej w systemie tomistów i molinistów. ( PDF ) (Nie jest rzeczą łatwą wykazać potęgę łaski uczynkowej, wyświetlić w pełni jej prawa bez pozornego przynajmniej naruszenia praw wolnej woli. Pomiędzy Pelagiuszem, który czyni człowieka bezwzględnym nieomal panem swych przeznaczeń, a Lutrem, który mu odmawia wszelkiej władzy nad swymi czynami, niełatwa jest droga. Kto się przechyla ku liberalizmowi Pelagiusza, wydaje sumienie na łup pychy i zarozumiałości; kto się skłania ku fatalizmowi Lutra, pogrąża się w zimną rozpacz... Kościół zakazał twierdzić, że moliniści są pelagianami; że augustianie skłaniają się ku jansenizmowi; że tomiści popadają w kalwinizm. Łaska molinistów w rzeczy samej działa na wolę wewnętrzną i różni się od łaski pelagiańskiej, która działa tylko na zewnątrz. Rozkosz zwycięska i poruszenie moralne augustianów ochraniają wolną wolę i różnią się od rozkoszy zwycięskiej jansenistów, która zmusza wolę. Łaska skuteczna z wnętrza swego (ab intrinseco) tomistów szanuje wolną wolę; ta może jej opór stawić, według Kalwina zaś, nie jest w naszej mocy oprzeć się woli skutecznej Boga. Paweł V zabronił też dominikanom i jezuitom wzajemnie się potępiać... Co należy sądzić o różnicy tych systemów? Różnica, powiada H. Hurter, między tymi, którzy bronią skuteczności łaski samej z siebie, a tymi, którzy tej skuteczności zaprzeczają, jest tylko teoretyczna, nie zaś praktyczna i nieraz na samych tylko słowach oparta. Wszyscy bowiem, po katolicku wierzący i nauczający utrzymują, że łaska woli nie niweczy, że człowiek może się łasce oprzeć lub z nią współdziałać; wszyscy, w swoich naukach do ludu, w książkach ascetycznych, chociażby w traktatach dogmatycznych najmocniej bronili premocji fizycznej, wyrażają się zgodnie ze zdaniem Moliny i jego zwolenników, że człowiek powinien łaski używać, że przy łasce Bożej od człowieka zależy postęp w cnocie, że Bóg wymaga od człowieka pracy i usiłowań. Te i tym podobne wyrażenia są zupełnie katolickie, w ustach wszystkich codziennie się znajdują i tylko zła wola mogłaby je o błąd podejrzewać. Czyż więc nie jest rzeczą słuszną dać pierwszeństwo temu systemowi, z którym się zgadza praktyka, codzienny sposób mówienia skutecznie pobudzający ludzi do cnoty, nad tę teorię, od której odbiega mniej lub więcej praktyka i sposób nauczania wiernych? W istocie, za tym systemem zgodnym z praktyką przemawia tak wiele miejsc Pisma św., że potrzeba na niektóre z nich zwrócić tu uwagę. Pan Jezus wyrzuca miastom, w których się stało bardzo wiele cudów Jego, że nie czyniły pokuty. Biada tobie Korozaim, biada tobie Betsaido: bo gdyby się były w Tyrze i Sydonie cuda stały, które się stały w was, dawno by były w włosiennicy i popiele pokutę czyniły (Mt. XI, 20-21). Zali tu Chrystus Pan wyraźnie nie mówi, że ta sama łaska, która byłaby skuteczną dla Tyru i Sydonu, była bezskuteczną dla mieszkańców Betsaidy? A zatem, według słów samego Chrystusa, związek między łaską a dobrym uczynkiem nie jest sam przez się nieomylnym. Kiedy św. Paweł napomina Koryntian, ażeby nadaremnie łaski Boskiej nie brali (2 Kor. VI, 1), tym samym wskazuje, że łaska może owoc przynieść lub pozostać bezowocną; różnica zaś tego skutku od nas zależy, a zatem skuteczności łaski nie w samej tylko łasce szukać należy, ale i we współdziałaniu człowieka) (nowość)

P. Christianus Pesch SI. De efficacia gratiae actualis. ( PDF ) (Gratia excitans seu gratia illa actualis, quae liberum consensum voluntatis antecedit, potest aut esse coniuncta cum effectu, i. e. cum libero consensu voluntatis, et vocatur gratia efficax, aut manere sine consensu voluntatis, et vocatur gratia sufficiens. Omnis quidem gratia efficax est etiam sufficiens; sed si simpliciter sermo est de gratia sufficiente, intellegitur gratia pure sufficiens, i. e. gratia, quacum potest quidem coniungi consensus liber sed reapse non coniungitur. Etiam gratia sufficiens semper aliquid efficit, i. e. tribuit homini potentiam ponendi actum liberum salutarem. Haec est efficacia virtutis. Sed gratia efficax ea tantum dicitur, quae habet efficaciam effectus seu operis. Quod cum gratia non coniungitur consensus, non provenit ex defectu gratiae sed ex defectu liberi arbitrii gratiae resistentis. Itaque sufficientia gratiae seu efficacia virtutis eadem manet, sive sequitur consensus, sive non sequitur. Gratia aliqua sufficiens non ad omnia sufficit sed ad aliquod determinatum opus salutare, ad quod dicitur proxime sufficiens; sed si homo ea utitur, accipit aliam gratiam, quae ad aliud sufficit, ad quod prior gratia erat remote sufficiens. Ita aliqua gratia sufficit proxime ad orandum, remote ad tentationem superandam. De fide est esse gratias vere et pure sufficientes... III. Systema molinistarum seu congruistarum.... Fundamentalis ratio huius systematis est haec: Quia antecedens determinatio ad unum tollit libertatem actus, in omni actu libero sola consequens determinatio ad unum admittenda est, i. e. determinatio, quae fit per ipsum actum liberae electionis. Ergo quia gratia efficax annexam habet determinationem ad unum, quae compossibilis est cum libertate actus, haec determinatio petenda est ex ipsa libera electione voluntatis. Gratia est infallibiliter efficax, quia libera electio consensu infallibiliter futura est. Unde autem haec infallibilitas? Ex scientia Dei, quae vocatur media. Deus enim, antequam decrevit hanc gratiam dare, ab aeterno scivit, quid homo acturus esset, si hanc gratiam acciperet. Dein ex pura misericordia vel caritate statuit huic homini dare hanc gratiam, et absolute praevidit hominem cum hac gratia consensurum esse. Infallibilis autem est praescientia divina. Ergo antequam homo salutariter agit, infallibiliter certum est liberum consensum secuturum esse. Adest igitur et libertas et determinatio ad unum consequens praevisionem liberi consensus. Potuit etiam Deus dare gratiam, qua homo praevisus esset libere non usurus. Haec gratia mansisset pure sufficiens, quia homo poterat quidem uti, sed praescitus erat non usurus. Neque igitur gratia sufficiens et gratia efficax ita distinguuntur, ut in gratia efficaci per se considerata sit aliqua vis determinandi ad unum, quae non sit in ulla gratia sufficienti; sed ita distinguuntur, ut gratia efficax ea sit, quae ab omni aeternitate praescita est habitura efficaciam operis, gratia vero sufficiens ea, quae praescita est non habitura efficaciam operis. Itaque in hoc systemate tota supernaturalitas, tota vis movendi seu efficacia virtutis est a gratia. Ideo solum potest homo supernaturaliter agere et agit, quia habet gratiam, quae dat ei vires physicas et morales. Quod ipse de suo addit, nihil est nisi libera electio seu liber consensus) (nowość)

Bp Józef Sebastian Pelczar. Kazanie na uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Panny Maryi. Chwała Najświętszej Panny Maryi w Niebie i na ziemi. (O Najmilsi, czy wy również czcicie i miłujecie tę Królowę? Lecz czemuż ja o to pytam; wszakże wy z podwójnego względu jesteście Jej poddanymi, raz jako chrześcijanie, po wtóre jako dzieci tego narodu, który Maryję uznawał zawsze i uznaje dotąd swoją Królową. Cześć Jej tak ślicznie zakwitła w tym narodzie, iż go słusznie nazwano narodem Maryi; a jeżeliby kto pytał o pomniki tej czci, wskażę mu wspaniałe świątynie, pod wezwaniem Maryi wzniesione, i te liczne pielgrzymki do Jej stolic, dotąd trwające, i tę pieśń "Bogarodzica Dziewica", śpiewaną przez całe rycerstwo od zarania dziejów, i to uroczyste oddanie się całego królestwa Jej miłościwej a potężnej opiece. A dziś czy ta cześć jest u nas tak powszechną i gorącą, jak niegdyś? Czy i dziś każdą pierś okrywa Szkaplerz i każda ręka przesuwa nabożnie paciorki Różańca, jak to ongi bywało? Czy i dziś w każdym domu, bądź włościańskim i mieszczańskim, bądź magnackim, brzmią z rana Godzinki, jak to ongiś bywało? Czy i dziś na głos dzwonu wszelka odkrywa się głowa i wszelkie usta szepcą: Anioł Pański, jak to ongiś bywało? Czy i dziś poszczą wszyscy w wigilię do uroczystości Najświętszej Panny i przynajmniej pragną przystąpić w te dni do Sakramentów świętych, jak to ongiś bywało?) (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne na niedziele i uroczystości całego roku. (Wydanie drugie) (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne... Niedziela dziewiąta po Zielonych Świątkach. (Czytamy w Ewangelii dzisiejszej, że Zbawiciel nasz płakał nad niewdzięcznością mieszkańców Jerozolimy i nad upadkiem, jaki miał spotkać owo sławne miasto... Słuchajmyż pilnie, jak tu Pan narzeka na owo grzeszne miasto: O Jeruzalem, gdybyś wiedziało to, co Ja wiem, co na ciebie przyjść ma, snadź byś też i ty ze mną zapłakało i czyniło pokutę na przebłaganie gniewu Bożego. Oto Ja, Król i Zbawiciel twój, przychodzę do ciebie, ale ty mnie znać nie chcesz. Oto niosę ci pokój i zbawienie, ale ty nie korzystasz z dni łaski i miłosierdzia, owszem, chcesz się mię pozbyć i zatracić Dobrodzieja twego. Za to przyjdą na cię dni kary i srogiego ucisku. I spełniła się dosłownie nad Żydami przepowiednia Pańska. Albowiem w 40 lat po wniebowstąpieniu Jezusowym przyszły do Palestyny wojska rzymskie i właśnie około świąt wielkanocnych, gdy wielkie mnóstwo Żydów zbiegło się do Jerozolimy, obległy zewsząd miasto. Dopuścił tego Pan Bóg, aby spotkała ich kara w to święto, podczas którego Chrystusa niewinnie ukrzyżowali. W tym oblężeniu, jak to naoczny świadek opisał, milion sto tysięcy ludzi zginęło od miecza, głodu i zarazy, a dziewięćdziesiąt siedem tysięcy zaprzedano w niewolę, trzydziestu za jeden srebrnik, tak jak oni Zbawiciela sami byli za trzydzieści srebrników kupili. Głód był tak ciężki, że i skórę i lada plugastwo jedli; żony mężom, synowie ojcom, matki synom jedzenie z ust wydzierały; znalazła się i taka matka, która własne dziecię ugotowała i zjadła. Z głodu i morowego powietrza takie mnóstwo padało, że naokoło miasta pełne przykopy równo z murem były napełnione trupami. Oto, jak ich Pan Bóg pokarał za zbrodnię bogobójstwa i niedowiarstwa, po czterdziestu latach daremnego oczekiwania pokuty) (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne... Niedziela dziesiąta po Zielonych Świątkach. (Dwóch całkiem od siebie różnych ludzi stawia nam przed oczy dzisiejsza Ewangelia święta: jednego sprawiedliwego, ale pysznego, drugiego grzesznego, ale pokornego. Sprawiedliwość pysznego na nic się nie przydała, gdy tymczasem pokora grzesznego zjednała mu przebaczenie. Dlaczego tak jest, poznamy to z bliższego rozpatrzenia tej Ewangelii. Co Pan Jezus zganił w modlącym się faryzeuszu? Czy posty jego, czy inne dobre uczynki? Nie, ale pyszne przechwalanie się w obliczu Boga. Cztery są rodzaje pychy. Pierwszy, gdy kto myśli, że co dobrego ma sam od siebie: Co masz, czegoś nie wziął od Boga? A jeśliżeś wziął, czemu się chlubisz, jakobyś nie wziął? (I Kor. IV, 7). Drugi, gdy kto wierzy, że wszystko dobre ma od Boga, ale mniema, że mu to Bóg daje dla godności i dla zasług Jego. Tak myśleć, jest to sprzeciwiać się słowom Pawła św., który mówi: Z łaski Bożej jestem tym, com jest (I Kor. XV, 10). Trzeci, gdy się kto chełpi, jakoby miał to, czego nie ma. Takim był ten, do którego powiedziano: Mówisz, żem jest bogaty i zbogacony, a niczego nie potrzebuję; a nie wiesz, iżeś ty nędzny i ubogi i ślepy i nagi (Apok. III, 17). Czwarty, gdy kto, gardząc innymi, chełpi się z tego, co prawdziwie posiada. Wszystkimi pomienionymi rodzajami pychy grzeszył faryzeusz. Albowiem ufał samemu sobie, a nie Bogu, jakby nie od Boga, ale sam od siebie miał wszystko dobro swoje. Przypisywał wszystko własnym zasługom. Nie będąc sprawiedliwym, miał się za sprawiedliwego i chlubił się z uczynków swoich; a chcąc być dobrze u wszystkich widzianym, zarazem gardził innymi, posądzał ich i potępiał. Nie jestem, powiada, jako inni ludzie. Gdybyż chociaż rzekł: nie jestem, jako wielu ludzi. Bo cóż jest innego: inni ludzie, jeżeli nie to samo, co wszyscy ludzie? Jam, prawi, sprawiedliwy, a inni wszyscy grzesznicy. I czyż można to nazwać modlitwą? Przyszedł się modlić, a tymczasem siebie chwali i zamiast Bogu, sobie samemu dobre uczynki przypisuje. Nie, to nie jest modlitwa, to jest obrzydliwe Bogu samochwalstwo. Jest to ta sama pycha, która wywróciła wieżę babilońską i pomieszała języki; która poraziła Goliata, obwiesiła Amana, zatraciła Antiocha, zatopiła Faraona w odmętach Morza Czerwonego. Jest to ta sama pycha, która Nabuchodonozora do rzędu bydląt nierozumnych strąciła i Dawida, z próżności lud liczącego, o niełaskę u Boga przyprawiła. Karał ją Pan Bóg na niebie, karał w raju, karze na ziemi, karać będzie i w piekle) (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne... Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. (Obchodzimy dzisiaj pamiątkę dokonania ziemskiego żywota i wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. O Niej to prorokował król Salomon, mówiąc: Któraż to jest, która idzie jako zorza, piękna jako księżyc, wybrana jako słońce? (Pieśń VI, 9). Albowiem jako zorza z nocnych ciemności, tak Maryja przez swoje Niepokalane Poczęcie powstała czysta i piękna z pośród pogrążonego w nocy grzechów rodzaju ludzkiego. Przez wszystek zaś czas ziemskiego żywota swego była śliczna jako księżyc, pomimo przeróżnych odmian bólu i radości, których doznawała. Za to we wniebowzięciu jaśnieje jako słońce: ponieważ ciałem przyodziała Pana i Syna swego, Jezusa Chrystusa, od Niego nawzajem jest przyodziana chwałą i jasnością, która się na wieki nie zaćmi. Uczcijmy chrześcijanie katolicy owo chwalebne Wniebowzięcie Matki Bożej i z rozważania dzisiejszej Ewangelii uszczknijmy dla siebie jaki pożytek duchowny) (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne... Niedziela jedenasta po Zielonych Świątkach. (Boski Zbawiciel nasz nie na to na świat przyszedł, aby ciała nasze, lecz aby dusze leczył. I tego głuchoniemego nie dlatego uzdrowił, aby to samo miał czynić wszystkim głuchym i niemym, lecz aby stąd wszyscy zrozumieli, jakich łask i dobrodziejstw dla dusz swoich mogli się od Niego spodziewać. Wyraźnie to Pan Jezus dał poznać przy innej okazji, gdy rzekł do ruszonego powietrzem: Ufaj synu, odpuszczają się grzechy twoje. A na znak tego, że ma władzę odpuszczania grzechów, rzekł owemu sparaliżowanemu: Wstań, weźmij łoże twoje, a idź do domu twego (Mt. IX, 6). Choroby cielesne to mniejsze złe, owszem to częstokroć dotykalne dobrodziejstwo Boże, prowadzące do zdrowia duszy. Choroba duszy to złe prawdziwe, a nikt tego wyleczyć nie potrafi, jedno sam najwyższy Lekarz, Pan Bóg wszechmogący. I przyszedł taki Lekarz z nieba, Syn Boży, aby nam udzielił zdrowia i życia nadprzyrodzonego; abyśmy nie zginęli, ale mieli żywot wieczny; bo nie masz innego imienia pod słońcem, przez które byśmy mogli być zbawieni, jedno imię Pana Jezusa, które jest nad wszelkie imię. Nikt nas nie mógł wybawić od grzechu, od przekleństwa, od śmierci i od piekła, jedno Ten, któremu dana jest wszelka moc na niebie i na ziemi. Przeto gdy tu czytamy, że Chrystus jednym słowem głuchoniememu i mowę i słuch przywrócił, wiedzmy, iż tymże wszechmocnym słowem i grzech i potępienie od dusz oddalić może, i owszem, czasu swego i ciała nasze wzbudzi z grobu i z śmierci i wywiedzie do nieśmiertelnego żywota) (nowość)

Johann Peter SilbertŻywot Najświętszej Maryi Panny Bogarodzicy (nowość)

Johann Peter SilbertŻywot Najświętszej Maryi Panny... §. II. Doświadczenie aniołów przez objawienie wcielenia Syna Bożego. (Gdy zaś moment w wyroku Boskim naprzód naznaczony był nadszedł, a myśl odwieczna Boga uwidocznioną być miała, mówi Pismo święte: "Na początku stworzył Bóg niebo i ziemię, a ziemia była pusta i próżna, a ciemności były nad głębokością, a Duch Boży unaszał się nad wodami. I rzekł Bóg: Niech się stanie światłość, i stała się światłość; i ujrzał Bóg światłość, że była dobra, i przedzielił światłość od ciemności, i nazwał światłość dniem, a ciemności nocą. I stał się wieczór i zaranek, dzień jeden!" (Rodz. 1, 1-5). Przedziwna głębokość mieści się tu w tych słowach, a wielkie tajemnice wykrywają w nich oświeceni Ojcowie. Albowiem to niebios utworzenie, z którym się czas począł, obejmowało zarazem wszystkie istoty niebieskie; owo nieprzeliczone mnóstwo duchów, o których stworzeniu Pismo święte gdzieindziej żadnej wzmianki nie czyni. Przeto też mówi pisarz tejże Boskiej Księgi: "Ziemia była próżna". Nie tak on mówi o niebie, albowiem tam jaśniały anielskie natury. Dla pojęcia, oświecenia, wolności, nieśmiertelności i pierwiastkowej łaski, w którą je Stwórca przybrał, były one jasną światłością, były okiem stworzenia, przeznaczone do wiecznej chwały. Atoli były i one jeszcze w drodze, i miały sobie tę chwałę zasłużyć pokornym poddaniem się woli Najwyższego. Musiały się pierwej potykać i zwyciężać wiernością, miłością i posłuszeństwem, nim się im sama świątynia otworzyła, nim otrzymały niebieski wieniec zwycięstwa w wiecznej radości) (nowość)

Johann Peter SilbertŻywot Pana naszego Jezusa Chrystusa Syna Bożego (uzupełniono)

Johann Peter SilbertŻywot Pana naszego... §. XXVI. Żarliwość Jezusa o kościół. (1. Gdy się już wielkanocne święta zbliżały, udał się Jezus z uczniami swoimi do Jerozolimy. "I wstąpił do kościoła". Tam tedy znalazł w przysionkach tego świętego miejsca kramarzów, którzy ofiarne bydło i gołębie na sprzedaż mieli, wekslarzów, którzy rozłożyli swoje stoły, aby pieniądze żydom, co z dalekich i obcych krajów na święta przybyli, na kursową monetę krajową zmieniali. Zatem świątynia Pańska była znieważoną, nie tylko rykiem i wrzawą bydła, ale też brzękiem pieniędzy, natłokiem kupujących i sprzedających, nieprzyzwoitością targów (Jan. 2, 13-14). 2. Na to znieważenie domu Bożego świętym rozgorzały zapałem, uplótł Jezus bicz z powrózków, wypędził wszystkich z kościoła, także woły i owce, poprzewracał stoły bankierów, a tym, co gołębie sprzedawali, rzekł: "Wynieście to stąd, a nie czyńcie domu Ojca mego domem kupiectwa". – Pan mówił Boską powagą, bo wszystko posłuchało Go bez oporu) (nowość)

Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła. Żywot Pana naszego Jezusa Chrystusa w pobożnych rozmyślaniach zawarty (uzupełniono)

Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła. Żywot... O spisku Żydów na Jezusa. I o ucieczce Jego do miasta Efrem. (Gdy nadchodziła chwila w której Pan Jezus postanowił dokonać sprawy zbawienia naszego, przez wylanie krwi własnej, uzbroił szatan wykonawców swojej woli, i zaostrzył złość serc ich i zawziętość na Zbawiciela do tego stopnia, że już postanowili zgładzić Go koniecznie. A im więcej dokonywał On czynów cudownych, a zwłaszcza po wskrzeszeniu Łazarza, tym bardziej zawiść piekielna rozbudzała w nich nienawiść ku Niemu. Nie mogąc więc już dłużej hamować swojej wściekłości, zebrali się najwyżsi kapłani i faryzeusze na radę, na której pod przewodnictwem Kajfasza, który będąc najwyższym kapłanem roku onego, prorokował iż Jezus miał umrzeć za naród, uradzili żeby tegoż Baranka najniewinniejszego zamordować. O! niegodziwa narado! O! najzłośliwsi przywódcy ludu! O! najprzewrotniejsi doradcy! Co czynicie nędznicy? Jaka wściekłość was opanowała? Cóż to za postanowienie ogłosić macie? Jaki jest powód zamordowania Pana i Boga waszego? Wszak On-ci to Sam w pośrodku was stanął, którego wy nie znacie, a który wyrozumiał myśli wasze z daleka, bo wszelakie serca przegląda Pan, i wszystkie myśli serca rozumie. Lecz trzeba aby się stało według waszego życzenia, gdyż w ręce wasze wydał Ojciec przedwieczny Syna Swego: wy Go zamordujecie i umrze On, ale nie za was. Poniesie śmierć i zmartwychwstanie za lud Swój, to jest za tych którzy w Niego uwierzą, a żeście nie uwierzyli, zginiecie na wieki) (nowość)

S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes Vitae Christi (uzupełniono)

S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes... De conspiratione Judaeorum contra Jesum, et de fuga ejus in civitatem Ephrem. (Appropinquante tempore quo Dominus Jesus disposuerat nostram redemptionem per effusionem proprii sanguinis operari, armavit diabolus satellites suos, et acuit corda eorum contra ipsum Dominum usque ad occisionem ipsius, et ex bonis operibus Domini, maxime autem propter suscitationem Lazari, magis ac magis accendebantur, tanquam magis invidia tabescentes. Non valentes igitur suum furorem protelare, collegerunt Pontifices et Pharisaei concilium, in quo Caipha prophetante, deliberaverunt ipsum agnum innocentissimum occidere. O pravum concilium! O pessimi duces populi, et consiliarii nequissimi! Quid agitis miseri? Quis vos furor exagitat tantus? Quae ordinatio est haec? Quae causa occisionis Domini Dei vestri? Nonne ipse in medio vestrum est, quem tamen nescitis, et intelligit omnia verba vestra, et scrutatur renes et corda? Sed sic fieri oportet, ut desiderastis; in manibus vestris tradidit eum Pater suus: per vos occidetur, sed non pro vobis. Ipse quidem morietur, et resurget, ut salvet populum suum; et vos peribitis) (nowość)

Z "Róży Duchownej". Za przyczyną Maryi. Przykłady opieki Królowej Różańca św. (uzupełniono)

Z "Róży Duchownej". Cześć Matki Najświętszej. (Afryka). (O czci oddawanej Najświętszej Pannie Maryi w środkowej Afryce nad brzegami jeziora Wiktoria Nyanza donosi Przew. O. Couffigual z Zakonu Białych Ojców ("Afrika-Bote", Febr. 1901). "Po czci naszemu Zbawcy w Najświętszym Sakramencie Ołtarza oddawanej pierwszym przedmiotem pobożności naszych murzynów jest Najświętsza Panna Maryja. Ilekroć życzą sobie dostąpić jakiejś szczególnej łaski, zaraz udają się do Maryi z prośbą: a skoro w jakiejkolwiek sprawie skutek odniosą swej prośby, mówią: «Maryja nam dopomogła». Wypadły dobrze żniwa, udała się podróż, postąpili w nauce katechizmowej, lub przebyli szczęśliwie chorobę jaką, zawsze Maryi chwałę za to oddają...") (nowość)

Lucjan Siemieński. Dzieje narodu polskiego (Wieczory pod lipą) (uzupełniono)

Lucjan Siemieński. Wieczory pod lipą. Wieczór XV. (Jako w Kazimierzowym testamencie były różne darowizny. – Naród nie przyjął testamentu, bo król nie może i kawałka kraju darować. – Ludwik z Węgier przyjeżdża; pogrzeb wyprawia Kazimierzowi. – Nowy król nie lubi Polski; rządy matce oddaje. – Stara ta baba tańczy i bawi się, a kraj szarpany od nieprzyjaciół cierpi. – W Krakowie lud daje jej nauczkę, aż mało ze strachu nie umarła. – Ludwik pochlebia szlachcie i nadaje jej wielkie wolności. – Co jednemu wolnością, to drugiemu stało się niewolą) (nowość)

Kardynał Jan Bona OCist. Przewodnik do nieba (uzupełniono)

Kard. Jan Bona OCist. Przewodnik do nieba. XXVIII. O męstwie. (Charakter ludzki jest bardzo zniewieściały a natura ludzka jest niedołężną. Toteż potrzeba ją wzmocnić męstwem, aby się nie dała odstraszyć trudnościami od wykonania cnoty. Męstwo ma podwójne zadanie, ma po pierwsze i przede wszystkim znosić trudy i niebezpieczeństwa, a następnie podejmować się takowych w stosownym czasie. Człowiek mężny nie rzuca się na oślep w wir przeciwności, lecz kiedy go nachodzą, znosi je mężnie, nie szuka awantur lecz nimi pogardza; tam gdzie inni upadają, on stoi nieustraszony, tam gdzie inni leżą bezczynni, on uwija się wytrwale; dla niego niczym jest doznanie wzgardy, odrzucenie, niczym wygnanie, niczym krzywdy; nie przerazi go więzienie, tortury, ni śmierć; on wspaniałomyślnie urąga wszelkim smutkom, chorobom, i innym klęskom; ani prośby ani groźby nie odwiodą go od dobrej sprawy; a lubo wiele napotyka trudności, przecież się nie zniechęca, nie lęka się trudów, ani się nimi nie da odstraszyć od przyjętego obowiązku, lecz trwa aż do końca; nie ugnie go żaden ciężar, żadna siła, żadna moc; żaden gwałt nie zdoła go ugiąć; a wobec piętrzących się zewsząd niebezpieczeństw on ani się im nie nadstawia ani się przed nimi nie kryje. On zawsze na to zważa, dokąd zmierza, a nie na to, co cierpi) (nowość)

Kardynał Jan Bona OCist. Droga do nieba (uzupełniono)

Kard. Jan Bona OCist. Droga do nieba. XXVIII. O mocy duszy. Jej cechy. Człowiek mężny pogardza śmiercią. (Zniewieściały jest człowiek i ułomny z natury; dlatego mu się w moc duszy uzbroić trzeba, żeby, widząc grożące niebezpieczeństwo, nie przestąpił uczciwości granic. Moc duszy na tych dwóch rzeczach zależy: najprzód, żeby pod ciężarem prac i niebezpieczeństw nie upaść; po wtóre, żeby im, gdy potrzeba, odważnie czoło stawić. Człowiek mężnego serca sam się płocho w przepaść nieszczęść nie rzuca, ale wszystko, co na niego przypadnie, z mocą duszy znosi; nie upędza się za niebezpieczeństwami, ale nimi pogardza. Gdzie inni upadają na sercu, tam się duch jego wzmaga; gdzie inni leżą w prochu, tam się on wznosi. Ani zniewaga, ani zawód nadziei, ani wygnanie i niesprawiedliwość ludzka, czoła jego nie nagnie. Jemu więzienie, męki i sama śmierć nie straszna. On smutki, choroby i przykrości pod moc ducha podbija. Żadną prośbą, ani pogróżką, od cnoty odprowadzić się nie da. Nie traci energii, chociażby tysiące przeszkód napotkał. Nie upada pod ciężarem, ani kroku nie cofa, ale co postanowił, póty od tego nie odstąpi, póki do skutku nie doprowadzi. Stoi on niezachwiany, choćby się największe przeciwności na jego głowę waliły. Przed żadną siłą, przed żadną potęgą, przed żadną trwogą nie zadrży. A chociaż zewsząd niebezpieczeństwa zagrożą, nie odstąpi cnoty, ani jej wstydzić się będzie. W cel tylko, do którego dąży mając oczy utkwione, na żadne przeciwności i cierpienia nie zważa) (nowość)

Joannes Cardinalis Bona OCist. Manuductio ad coelum, continens medullam Sanctorum Patrum, et veterum philosophorum (uzupełniono)

Joannes Card. Bona OCist. Manuductio ad coelum. XXVIII. De fortitudine. Quae sint ejus officia. Mortem a viro forti contemnendam esse. (Molles sunt hominum animi, debilisque natura; quam idcirco fortitudine armare oportet, ne periculis deterriti ab honestate recedamus. Duplex ejus officium est: unum, idque praecipuum, labores atque pericula sustinere; alterum, eadem aggredi cum oportet. Vir fortis non se temere malis ingerit, sed advenientia constanter fert: non appetit formidabilia, sed spernit: ibi extollitur, ubi caeteri deprimuntur: ibi stat, ubi alii jacent: non illum subigit dedecus, non repulsa, non exilium, non injuriae: non eum carcer, non tormenta, non ipsa mors exterrent: omnem luctum, omnem aegritudinem, omnes molestias magnitudine sua elidit: non se minis aut precibus a recto detorqueri permittit: non despondet animum, etsi plura bene coeptis obsistant impedimenta: non cedit oneri, nec cum officio semel suscepto luctatur; sed persistit, donec perficiat: stat rectus sub quolibet pondere: nulla illum vis, nulla potentia, nullus terror minorem facit: periculis undique imminentibus non allidit virtutem, nec abscondit. Quo tendat, semper attendit, non quid patiatur) (nowość)

Sac. Petrus Ludovicus Danes. Institutiones Doctrinae Christianae, sive Catechismus ad usum seminariorum (uzupełniono)

Sac. Petrus Ludovicus Danes. Institutiones Doctrinae Christianae... Pars I. Sectio I. Caput XXIX. De decimo Symboli articulo, id est Remissione peccatorum et Justificatione. (QUAESTIO. 1. Quid hoc articulo profitemur? R. Esse Ecclesiae eam a Christo relictam potestatem, qua fidelibus vere poenitentibus peccata dimittantur, quae quidem potestas tunc data fuit, quando Salvator a morte redivivus Apostolis insufflavit dicens: Accipite Spiritum Sanctum, quorum remseritis peccata, remittuntur eis, et quorum retinueritis, retenta sunt... Q. 7. Quid est justificatio et quid ad eam praeter peccatorum remissionem requiritur? R. Justificationis nomine hic intelligitur, clementissima illa Dei operatio, qua gratuito per Jesum Christum peccata nostra remittit ac delet, novasque nos creaturas efficit, charitatem cum caeteris Spiritus Sancti donis, diffundens in cordibus nostris. Sunt itaque peccatorum remissio et justificatio semper conjunctae; sed haec ultra peccatorum remissionem praeterea requirit interioris hominis renovationem, qua vere coram Deo, justus, illique gratus efficitur, qui ante injustus erat et inimicus) (nowość)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis per omnes anni liturgici dies distributa seu Meditationes ex operibus S. Thomae depromptae (uzupełniono)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis... Christus austeram vitam ducere non debuit. (Congruum erat incarnationis fini, ut Christus non ageret solitariam vitam, sed cum hominibus conversaretur. Qui autem cum aliquibus conversatur, convenientissimum est ut se eis in conversatione conformet, secundum illud Apostoli I Cor. 9, 22: Omnibus omnia factus sum. Et ideo convenientissimum fuit ut Christus in cibo et potu communiter se sicut alii haberet. Dominus quidem in sua conversatione exemplum perfectionis dedit in omnibus quae per se pertinent ad salutem. Ipsa autem abstinentia cibi et potus non per se pertinet ad salutem, secundum illud Rom. 14, 17: Non est regnum Dei esca et potus. Et Augustinus dicit quod in omnibus talibus non usus rerum, sed libido utentis in culpa est. Utraque autem vita est licita et laudabilis, ut scilicet aliquis a communi consortio hominum segregatus abstinentiam servet, et ut in societate aliorum positus communi vita utatur. Et ideo Dominus voluit utriusque vitae exemplum dare hominibus) (nowość)

Divi Thomae Aquinatis, Doctoris Angelici, totius Summae Theologicae Conclusiones (uzupełniono)

Divi Thomae Aquinatis totius Summae Theologicae Conclusiones. De donis. (1. – Utrum dona differant a virtutibus. Co. – Virtutes a donis sic distinguuntur quod dona sunt quidam habitus hominem perficientes ad hoc ut instinctum atque motionem Spiritus sancti prompte sequatur, virtutes autem ad hoc ut imperium et motionem rationis sequatur. 2. – Utrum dona sint necessaria homini ad salutem. Co. – Dona Spiritus sancti sunt homini necessaria, ut iis ad finem supernaturalem consequendum efficaciter moveatur) (nowość)


*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
Wybrane teksty z poprzednich aktualizacji:

(30 lipca 2017)
Ks. Józef Stanisław Adamski SIZnaczenie odpustów; - ich źródła, - warunki zyskania. Kazanie na święto Najświętszej Panny Maryi Anielskiej (Porcjunkula) ( PDF )

(16 lipca 2017)
Ks. Józef Stanisław Adamski SIZnaczenie Szkaplerza św.; jego skuteczność. Kazanie na święto Matki Boskiej Szkaplerznej ( PDF )

(8 lipca 2017)

Prawdomir. Gdzie prawda? I. Rozmowy wśród podróżnych o najważniejszych a najczęściej zaczepianych prawdach wiary katolickiej
Bp Jan Piotr Camus
.
Duch świętego Franciszka Salezego, czyli wierny obraz myśli i uczuć tego Świętego
O. Fryderyk William Faber
.
Postęp duszy, czyli wzrost w świętości
Bp Jakub Benignus Bossuet. 
Wykład nauki katolickiego Kościoła względem tych Wiary artykułów, o które dysydenci, osobliwie kalwini się spierają
Jacobus Benignus Bossuet, Episcopus Meldensis. 
Doctrinae catholicae, de iis argumentis, de quibus controversiae sunt, expositio
Ks. Antoni Langer SI
Pojęcie o Bogu w chrześcijaństwie i u filozofów ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn. 
Bergoglio peroruje o niewolnictwie, karze śmierci i usprawiedliwia cudzołóstwo ( PDF )
S. Robertus Cardinalis Bellarminus SI, Doctor Ecclesiae. 
Disputationes de controversiis Christianae Fidei adversus hujus temporis Haereticos. Ad quos electio summi Pontificis pertinet, si Cardinales nulli essent etc. ( PDF )
"Posłaniec Serca Jezusa". Biskupi niemieccy o skromności ( PDF )

(24 czerwca 2017)
Ks. Jan Badeni SIŚw. Cyprian Kartagiński i karność Kościoła w III wieku ( PDF )
Ks. Józef Stanisław Adamski SI
Usposobienie duszy do nawiedzin Bożych. Kazanie na święto Nawiedzenia Matki Najświętszej ( PDF )

(16 czerwca 2017)
Ks. Anthony Cekada
Czy powinienem uczestniczyć we Mszy, w której wymienia się w Kanonie imię "papieża Franciszka"? Sedewakantyści powinni być konsekwentni, zwłaszcza z nastaniem Bergoglio ( PDF )
P. Christianus Pesch SI
De membris Ecclesiae

(11 czerwca 2017)

Ks. Dr Maciej Sieniatycki
Cel i środki do celu Kościoła ( PDF )
Ks. Dr Maciej Sieniatycki
Pojęcie katolickie o członkach Kościoła ( PDF )
Dr. Franciscus Egger, Episcopus Brixinensis et Princeps. 
Infideles et haeretici publici certe non sunt membra Ecclesiae ( PDF )

(4 czerwca 2017)

Ks. Piotr Skarga SI. 
Kazania na niedziele i święta całego roku
O. Maurycy Meschler SI
.
Dar Zielonych Świąt. Rozmyślania o Duchu Świętym
P. Georgius Patiss SI. 
Materiae meditationum et concionum ex Evangeliis et Epistolis Dominicarum
Ks. Jerzy Patiss SI. 
Podręcznik do rozmyślań i kazań na niedziele całego roku
Sac. Antonius Martinet. 
Institutiones Theologicae ad usum seminariorum
"Tygodnik Soborowy". 
Walka i Zwycięstwo ( PDF )
Ks. Dr Maciej Sieniatycki
Modernizm w książce polskiej ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn. 
Ioannes Paulus II haereticus est! - Jan Paweł II jest kacerzem! ( PDF )
"Manuale Precum in usum Theologorum". 
Meditationes

(24 maja 2017)

Ks. Józef Stanisław Adamski SI. Opieka Matki Najświętszej nad wiernymi. Kazanie na święto Najświętszej Panny Maryi, Wspomożenia wiernych ( PDF )

(21 maja 2017)
"Rivarol". Kryzys we francuskim dystrykcie Bractwa Św. Piusa X (FSSPX) ( PDF )

(6 maja 2017)
Bp Donald J. Sanborn. Błędy doktrynalne omylników z antyinfallibilistycznego "ruchu oporu" i popieranie cudzołóstwa przez "kardynała" modernistycznego Neokościoła ( PDF )
Ks. Dr Maciej Sieniatycki. 
Dogmatyka katolicka
Ks. Dr Jan Szymeczko. 
Etyka katolicka
Ks. Dr Maciej Sieniatycki
Główne zasady etyki Kanta a etyka chrześcijańska ( PDF )
"Przegląd Katolicki". 
Protestancki pastor "ekskomunikuje" kobietę nawróconą na katolicyzm
"Tygodnik Soborowy". 
Nieomylność papieska i niemiecka teologia ( PDF )
Ks. Piotr Skarga SI. 
O świętej monarchii Kościoła Bożego i o pasterzach i owcach. Kazanie na wtórą Niedzielę po Wielkiejnocy ( PDF )
P. Petrus Skarga SI. 
De Sancta Ecclesiae Dei Monarchia et de Pastoribus et Ovibus. Concio pro Dominica secunda post Pascha ( PDF )
Adam L. Szymański. 
Fałszywa metoda ( PDF )
Tomasz a Kempis.
De imitatione Christi. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa
Thomas a Kempis.
De imitatione Christi. Considerationes ad cuiusque libri singula capita

(22 kwietnia 2017)

"Trento".
Stanowisko Teologiczne Trydenckiego Bractwa Kapłańskiego ( PDF )
Ks. Marian Morawski SI.
Słowo prawdy ( PDF )

(2 kwietnia 2017)
Kardynał Jan Bona OCist. Feniks odrodzony czyli Ćwiczenia duchowne
Psalterium Davidis cum brevi ac succincta paraphrasi
 ex Bellarmini Commentario deprompta
Ecclesiae Magisterium.
 Papież Pius XII
Encyklika "Sacra Virginitas" o Świętym Dziewictwie ( PDF )
Ecclesiae Magisterium.
 Pius Papa XII
Litterae Encyclicae "Sacra Virginitas" de Sacra Virginitate
Bp Moises Carmona Rivera. 
Jak wygląda sytuacja po oszukańczym "soborze" pompatycznie nazwanym Soborem Watykańskim II? ( PDF )
Ks. Daniel A. Perez Gómez. 
Homilia z konsekracji biskupiej Jego Ekscelencji Martina Dávila Gandara ( PDF )
Wielki i Święty Tydzień, według obrządku świętego rzymsko-katolickiego Kościoła.
 Z dołączeniem niektórych szczegółów o ceremoniach, w te dni święte sprawowanych
O. Stanisław Wójcik CSsR
Wielki Tydzień według porządku wznowionego. Ordo Hebdomadae Sanctae instauratus. Tekst łaciński z polskim przekładem i objaśnieniami
Ks. Kevin Vaillancourt. 
Który ryt jest właściwy? Dlaczego w wielu tradycyjnych kaplicach słusznie używa się "poprawionych" obrzędów liturgicznych z czasów Piusa XII ( PDF )
Ks. Prof. Eugeniusz Dąbrowski. 
Nowy Psałterz w ogniu dyskusji ( PDF )
Ks. Jan Nepomucen Opieliński. 
Ekskomuniki Konstytucji "Apostolicae Sedis" ( PDF )
Ks. Jan Nepomucen Opieliński. 
Ekskomunika na heretyków, apostatów i ich wspólników ( PDF )
Ks. Maciej Józef Scheeben, O. Euzebiusz Nieremberg SI
.
Uwielbienia łaski Bożej. (Wydanie drugie)

(25 marca 2017)

Ks. Józef Stanisław Adamski SI. 
Potrójny sojusz Słowa wcielonego z ludzkością. Kazanie na uroczystość Zwiastowania Najświętszej Panny Maryi ( PDF )

(1 marca 2017)
Ks. Piotr Pękalski
Żywoty Świętych Patronów polskich. Wydanie pierwsze
Bp Martin Dávila Gandara. 
Nowe metody światowej rewolucji. Obojętność i niedowiarstwo religijne ( PDF )
Jérôme Bourbon.
"Synod o rodzinie": błogosławieństwo udzielone cudzołóstwu! ( PDF )
"Przegląd Kościelny". 
Kilka słów o historii dogmatów ( PDF )
"Przegląd Kościelny". 
Kardynał Franzelin ( PDF )
Ks. Władysław Michał Dębicki. 
Filozofia nicości. Rzecz o istocie buddyzmu ( PDF )
S. Vincentius Ferrerius OP.
Tractatus de vita spirituali ( PDF )
Ks. Michał Ignacy Wichert. Nauki katechizmowe o Składzie Apostolskim, Przykazaniach Boskich i Kościelnych, o Modlitwie Pańskiej i Sakramentach

(6 lutego 2017)

John Daly. Arcybiskup Lefebvre a sedewakantyzm ( PDF )

(25 stycznia 2017)
S. Robertus Card. Bellarminus SI, Ecclesiae Doctor. 
Compendium Doctrinae Christianae. Ex Italico idiomate in Latinum transtulit Martinus Szyszkowski, Episcopus Cracoviensis ( PDF )
Bp Mark A. Pivarunas CMRI. 
Czy CMRI jest antysemickie? Absolutnie nie ( PDF )
Ks. Zygmunt Chełmicki
Ojców naszych Wiara Święta. Katechizm przystępnie wyłożony i przykładami objaśniony
O. Gabriel Paláu SI
Katolik uczynkiem i prawdą
Dr. Franciscus Egger, Episcopus Brixinensis et Princeps. 
De opere Christi. Indoles religionis christianae ( PDF )
Ks. Jerzy Patiss SI. 
Żydzi zostali odrzuceni przez Boga ( PDF )
P. Georgius Patiss SI. 
Judaei a Deo rejecti sunt ( PDF )
Bp Karol Ludwik Gay, Sufragan Diecezji Poitiers. 
Wykład tajemnic Różańca świętego
Ks. Józef Stanisław Adamski SI. Zasługa wiary i jej przejawy. Kazanie na uroczystość Matki Boskiej Gromnicznej ( PDF )

(14 stycznia 2017)
Bp Donald J. Sanborn. Przebłyski rozsądku w modernistycznym Neokościele, czy gra pozorów? Wątpliwości czterech "kardynałów" co do "nauczania" Bergoglio (PDF)

(26 grudnia 2016)

Bp Donald J. Sanborn. 
Czterej kardynałowie Novus Ordo i cztery herezje Bergoglio ( PDF )
Ks. Benedict Hughes CMRI. 
Wielomówstwo. Dlaczego moderniści publikują takie rozwlekłe dokumenty? ( PDF )
Abp Szymon Kozłowski, Metropolita Mohylowski
Historia święta dla użytku młodzieży. Część pierwsza. Historia Starego Testamentu. Część druga. Historia Nowego Testamentu
Ks. Piotr Semenenko CR. 
O gorszeniu się z prawdy Bożej
Ks. Józef Stagraczyński
Nauki katechizmowe o prawdach Wiary i obyczajów katolickiego Kościoła
Ks. Józef Stanisław Adamski SI. Jak się tworzy rodzina, jakie jej powinności. Kazanie na święto Przenajświętszej Rodziny ( PDF )

(27 listopada 2016)

"Obrona prawdy". 
Początek roku kościelnego
Św. Grzegorz Wielki, Papież, Doktor Kościoła. 
Księga Reguły Pasterskiej
S. Gregorius Magnus, Papa, Doctor Ecclesiae. 
Liber Regulae Pastoralis
Ks. Dr Jan Czuj, Profesor Uniwersytetu Warszawskiego. 
Papież Grzegorz Wielki
Bp Donald J. Sanborn. 
Protestantyzm a katolicyzm. Rewolucja wymierzona w Boski porządek świata ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn. 
Biskup Fellay i moderniści z Neokościoła
P. Christianus Pesch SI. 
Modernismus
Bp Kazimierz Tomczak. Modernizm a protestantyzm liberalny ( PDF )

(23 listopada 2016)

Bp Donald J. Sanborn
The Catholic Church and Modernism (Kościół katolicki i modernizm) (mp4, 90.9 Mb)

KSIĄŻKI W FORMACIE DJVU

ARTYKUŁY I KSIĄŻKI W FORMACIE PDF

PISMO ŚWIĘTE I HISTORIA BIBLIJNA

PATROLOGIA. OJCOWIE KOŚCIOŁA

KATECHIZMY KATOLICKIE I NAUKI KATECHIZMOWE

ŻYDZI, POGANIE, APOSTACI, HERETYCY I SCHIZMATYCY POZA ARKĄ ZBAWIENIA!

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Jezus Chrystus, Zbawiciel świata ( PDF )

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Odrodzenie ludzkości ( PDF )

Kodeks Prawa Kanonicznego. Papież Pius IV. Wyznanie Wiary katolickiej ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Urban VIII, Papież Benedykt XIV. Wyznanie Wiary dla chrześcijan wschodnich ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Św. Pius X, Papież. Encyklika Pascendi dominici gregis o zasadach modernistów ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Pius XI. Encyklika Mortalium animos. O popieraniu prawdziwej jedności religii ( PDF )

Ks. Paweł Smolikowski CR. Katechizm sporny. (Rozprawa z sceptykami, z racjonalistami, z indyferentnymi i z heretykami) ( PDF )

O. Jan Jakub Scheffmacher SI. Katechizm polemiczny czyli Wykład nauk wiary chrześcijańskiej przez zwolenników Lutra, Kalwina i innych z nimi spokrewnionych, zaprzeczanych lub przekształcanych ( PDF )

Ks. Zygmunt Chełmicki. Ojców naszych Wiara Święta (mały katechizm) ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła. Katechizm mniejszy czyli Nauka Chrześcijańska krótko zebrana ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła.Wykład Nauki Chrześcijańskiej. (Katechizm większy) ( PDF )

Ks. Józef Deharbe SI. Katechizm rzymsko-katolicki ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dogmat łaski. 19 wykładów o porządku nadprzyrodzonym ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dziewięć nauk o Sercu Jezusowym, jako Sercu Kościoła ( PDF )

O. Tilmann Pesch SI. Chrześcijańska filozofia życia

Potępienie herezji liberalizmu. Mały katechizm o Syllabusie ( PDF )

Potępienie gallikanizmu. Mały katechizm o Nieomylności Najwyższego Pasterza ( PDF )

Ks. Jacek Tylka. Dogmatyka katolicka. Traktat o Kościele Chrystusowym

Ks. Piotr Semenenko CR. O nieomylności Kościoła ( PDF )

Ks. Franciszek Hettinger. Nieomylność Papieża

Z "Rycerza Niepokalanej". Dlaczego wierzę (47 artykułów apologetycznych)

Henryk Hello. Nowoczesne wolności w oświetleniu encyklik. Wolność sumienia - wolność wyznania - wolność prasy - wolność nauczania ( PDF )

O. Mikołaj Jamin OSB. Myśli Teologiczne odnoszące się do błędów współczesnych. O jedności prawdziwej religii

Ks. Andrzej Dobroniewski. Modernizm i moderniści

Ks. Andrzej Macko. Znaczenie encykliki o modernizmie ( PDF )

Ks. Maciej Sieniatycki. Modernistyczny Neokościół

Ks. Anthony Cekada. Tradycjonaliści, nieomylność i Papież ( PDF )

Bp Mark A. Pivarunas CMRI. Sedewakantyzm ( PDF )

"The Reign of Mary". Stanowisko Teologiczne Zgromadzenia Maryi Niepokalanej Królowej (CMRI) ( PDF )

Ks. Józef Stagraczyński. Historia biblijna. Męka, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa

O. Paweł Segneri SI. Kazanie o Bóstwie Chrystusowym ( PDF )

O. Mikołaj Łęczycki SI. Pobudki do unikania grzechu śmiertelnego i kilka innych rozważań pobożnych ( PDF )

O. Jan Tauler OP. Ustawy duchowe. Dzieło z XIV wieku ( PDF )