Alpy
Ultra montes

W obronie papiestwa i nieomylności Kościoła rzymskiego


LATINITAS | MARIOLOGIA | MSZA ŚW. I KAZANIA | KSIĄŻKI W DJVU | ARTYKUŁY I KSIĄŻKI W PDF | CYTATY ULTRA MONTES | "Pod sztandarem Niepokalanej"
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
PISMO ŚWIĘTE  |  OJCOWIE KOŚCIOŁA  |  ŚW. TOMASZ Z AKWINU  |  KATECHIZMY KATOLICKIE  |  HERETYCY I APOSTACI
NOWOŚCI

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
Habentes ergo pontificem magnum, qui penetravit caelos, Iesum Filium Dei, teneamus confessionem.
Mając tedy wielkiego arcykapłana, który przeniknął niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trwajmyż przy wierze.
(Hebr. IV, 14)
 


"Prawda pozostanie prawdą, choćby słabych miała tylko obrońców i powszechnie była odrzucaną, a fałsz na wieki pozostanie fałszem, chociażby najumiejętniej był broniony i powszechnie był wyznawany... Omylić się może Papież, rozumując jako człowiek prywatny; omylić się może nawet Papież jako spowiednik, jako kaznodzieja, tym bardziej w wydawaniu rozporządzeń nie mających związku z religią i moralnością; lecz gdy spełniając urząd Najwyższego Pasterza, przemawia do całego chrześcijaństwa, a choćby i do pewnej jego cząstki, wskazując co złe, a co dobre, co godziwe, a co niegodziwe, co się zgadza z nauką Chrystusa Pana, a co jest jej przeciwne; w takich razach, już nie Pius, nie Grzegorz, nie Leon, lecz sam Chrystus przez nich do nas przemawia. To jest artykułem wiary naszej, zarówno dla nas świętym i obowiązującym jak każdy inny artykuł". (List pewnego proboszcza do dawnej swojej parafianki, "Pamiętnik Religijno-Moralny", Rok XXII – 1862, s. 397)

"Pod sztandarem Niepokalanej". Czasopismo rzymskokatolickie. Nr 94. Luty 2018 (nowość)

Ks. Józef Stanisław Adamski SI. Kilka uwag o sumieniu i wykład psalmu "Miserere" ( PDF )

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Niedziela druga Wielkiego Postu ( PDF )

Ks. Franciszek Bączkowicz CM. Posty obowiązujące ( PDF )

O. Paweł Segneri SI. Kazania wielkopostne | O piekle | O lekceważeniu sobie gróźb Bożych przez niedowiarków | O Bóstwie Chrystusowym


NOWE ARTYKUŁY I KSIĄŻKI W FORMACIE PDF:

Ks. Józef Stagraczyński. Jeden jest tylko Kościół HTM ) (nowość)

Ks. Benedict Hughes CMRI. Marcin Luter. Życie i dziedzictwo arcyheretyka HTM ) (nowość)

Ks. Jan Domaszewicz. Ze skarbnicy wiedzy teologicznej. Koniec świata. Sąd powszechny, czyli ostateczny. (De Deo Consummatore) HTM ) (nowość)

Bp Mark A. Pivarunas CMRI. Sedewakantyzm HTM ) (nowość)

Bp Donald J. Sanborn. Heretycki uzurpator Bergoglio niszczy katolickie małżeństwo HTM ) (nowość)

Ks. Benedict Hughes CMRI. Karmić dusze nauką prawdy HTM ) (nowość)

O. Maurycy Meschler SI. Urząd nauczycielski w Kościele HTM ) (nowość)

Pius II, Papa. Epistola ad Mahometem, Turcorum imperatorem HTM ) (Hortatur Mahometem Pontifex ad amplectendam Fidem Christianam et ad respuendum Alcorani foedam insanamque doctrinam) (nowość)

Abp Antoni Szlagowski. Wiara w życiu HTM ) (nowość)

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  * 

NOWOŚCI. OSTATNIO DODANE TEKSTY (9, 27, 29 STYCZNIA i 21 LUTEGO 2018)

Ks. Benedict Hughes CMRI. Marcin Luter. Życie i dziedzictwo arcyheretyka. ( PDF ) (Podczas gdy protestanci na całym świecie (oraz modernistyczni heretycy w Watykanie) obchodzą w tym roku 500-lecie protestanckiej rewolty przeciwko Kościołowi katolickiemu, nam katolikom wypada ponownie przestudiować życie i nauki głoszone przez mnicha-apostatę, który zapoczątkował tak zwaną "reformację". Kim był Marcin Luter i co skłoniło go do porzucenia swojego powołania oraz katolickiej wiary?... Wśród protestantów powszechnie panuje opinia, że Marcin Luter próbował jedynie zwalczać nadużycia. W rzeczywistości był winny całego mnóstwa herezji. Luter odrzucił Mszę, większość sakramentów, kapłaństwo ofiarnicze, czyściec, widzialny Kościół, itd. Promował "kapłaństwo wiernych" i bagatelizował ceremonie oraz zewnętrzny kult, który uważał za niepotrzebny. Odrzucał także pielgrzymki, umartwienia, śluby zakonne, szaty liturgiczne, modlitwy za zmarłych i wstawiennictwo świętych. Krótko mówiąc, był zwolennikiem licznych błędów i herezji. Ale zamiast szczegółowo omawiać w tym krótkim artykule te rozmaite herezje, skoncentrujemy się na podstawowych filarach jego nowej doktryny. Odkrywamy, że luteranizm można sprowadzić do trzech podstawowych nauk, które służą jako fundament różnorakim doktrynom wszystkich protestanckich sekt, a mianowicie: 1) Zbawia sama wiara, 2) Biblia jest jedyną regułą wiary, i 3) Bóg przypisuje świętość wierzącemu grzesznikowi. Zakończymy krótko ten artykuł omówieniem tychże luterańskich koncepcji) (nowość)

Ks. Józef Stagraczyński. Jeden jest tylko Kościół. ( PDF ) (Widzimy tu na ziemi wiele związków, stowarzyszeń religijnych, a z których każde utrzymuje, że pochodzi od Chrystusa Pana, że więc posiada prawdziwą naukę chrześcijańską. Są katolicy, luteranie, kalwini, zwinglianie, nowochrzczeńcy, anglikanie itd. Zachodzi więc teraz ważne pytanie: ile Kościołów założył Pan Jezus? Odpowiadam: Pan Jezus założył jeden tylko Kościół... Z tego podają się dwa nader ważne wnioski. Pierwszy jest ten: że tylko w tym Kościele, który Pan Jezus założył, znajduje się prawda... Drugi wniosek również nader ważny, jaki się stąd podaje, jest ten, że tylko w Kościele założonym przez Chrystusa Pana, można być zbawionym... Pan Jezus założył jeden tylko Kościół, ażeby ludzie przezeń stawali się uczestnikami łask niebieskich, i temu Kościołowi zdał wszystką władzę i wszystkie środki ku zbawieniu wszystkich ludzi; zdał je swojemu tylko Kościołowi, to jest, katolickiemu Kościołowi, a nie zdał żadnemu inszemu, boć dwóch lub więcej Kościołów nie założył. Stąd rzecz jasna jak słońce, że tylko w tym Kościele Chrystusowym, to jest w Kościele katolickim, jest zbawienie, można być zbawionym, a poza tym Kościołem nie ma zbawienia. Tak też nauczają wszyscy Doktorowie Kościoła. Św. Augustyn mówi: "Nikt nie przychodzi do zbawienia i do żywota wiecznego, kto nie ma Chrystusa za Głowę. Ten zaś nie może mieć Chrystusa Głową, kto nie należy do ciała Jego, to jest do Kościoła". I dalej mówi: "Ktokolwiek się odłącza od Kościoła katolickiego, acz by nie wiem jak dobrze i chwalebnie żyć rozumiał, ten już dla tego jednego występku, iż się od jedności Chrystusowej oderwał, nie ma żywota wiecznego, lecz gniew Boży zostawa nad nim. Poza Kościołem katolickim, możesz mieć wszystko, tylko nie zbawienie; możesz mieć Sakramenty, możesz śpiewać Alleluja, możesz mówić Amen, możesz wierzyć w Ojca i Syna i Ducha Świętego, lecz zbawienia nie znajdziesz nigdzie, jeno w Kościele katolickim" (Ad Donat.)) (nowość)

P. Marinus de Boylesve SI, Philosophiae Professor. Cursus philosophiae complectens logicam, metaphysicam, ethicam. Accedit Compendiosa religionis demonstratio et Historia philosophiae. ("ECCLESIA est societas hominum eorum, qui veram Christi doctrinam profitentur. Si nominis ratio habeatur, Ecclesia (ab εκ καλέω ex voco) dici potest veluti vocatio. Et vero, ideo missus est Christus, ut omnes homines ad veram Dei notitiam et cultum, simulque ad salutem ac vitam aeternam, ex omnibus gentibus vocaret. Cum vero demonstraverimus Christum esse Deum, inde jam patet omnes homines debere veram Christi doctrinam profiteri. Qui enim Christi verbum vel unum negare auderet aut admittere recusaret, hoc ipso Christum falli potuisse aut fallere crederet, adeoque ipsum esse Deum negaret. Cum vero nulla sit salus ei, qui Christum esse Deum negat, nullam pariter salutem illi esse patet, qui veram Christi doctrinam non profitetur; qui autem veram Christi doctrinam non profitetur, extra Christi Ecclesiam versatur; ergo extra veram Christi Ecclesiam salus non est. Quod caeteroquin dilucide affirmavit Christus ipse, cum apostolis, iis nempe quos ad doctrinae suae praedicationem mittebat, diceret: «Qui vos audit, me audit; et qui vos spernit, me spernit: qui autem me spernit, spernit eum qui misit me» (LUC. X, 16). Et: «Qui crediderit et baptizatus fuerit, salvus erit: qui vero non crediderit, condemnabitur» (MARC. XVI, 16). Si vero extra veram Christi Ecclesiam nulla detur salus, Ecclesia haec debet esse visibilis, talis nempe ut certis notis discerni possit. Secus enim salus esset impossibilis. Et re quidem vera quatuor sunt notae, quibus praecipue ac facile dignosci potest utrum et quasnam sit in mundo hominum societas, qui veram Christi doctrinam profiteantur, seu quaenam sit his in terris vera Christi Ecclesia, et hae sunt: Unitas, Sanctitas, Catholicitas, Apostolicitas", pp. 512-513) (nowość, djvu)

Ks. Jan Domaszewicz. Ze skarbnicy wiedzy teologicznej. Studium dogmatyczne na podstawie św. Tomasza, Doktora Anielskiego (uzupełniono)

Ks. Jan Domaszewicz. Ze skarbnicy wiedzy teologicznej... 7. Koniec świata. Sąd powszechny, czyli ostateczny. (De Deo Consummatore). ( PDF ) (Przy zastanowieniu się, sam rozum człowieka łatwo pojmuje nie tylko właściwość, ale konieczność nawet, potrzebę moralną, sądu powszechnego, jak Ewangelia głosi a Kościół naucza. Doktor Anielski św. Tomasz powiada: "Konieczna jest rzecz, aby były dwa sądy: jeden szczegółowy, na którym każdy odbierze pod względem duszy nagrodę albo karę, na jaką zasłuży; drugi powszechny, na którym wszyscy ludzie odbiorą co zasłużyli tak pod względem duszy jako i ciała. A ponieważ Jezus Chrystus wysłużył nam zmartwychwstanie i życie wieczne przez swoje człowieczeństwo, według którego cierpiał i zmartwychwstał, a zatem, rzecz właściwa, aby On nas sądził na sądzie powszechnym, na którym ludzie wskrzeszeni odbiorą nagrodę albo karę; dlatego też powiedzianym jest w Piśmie św.: I On dał Mu władzę sąd czynić, iż jest Synem człowieczym (Joan. V, 27)". "Potrzeba", dodaje św. Tomasz, "aby sąd był odpowiedni do natury przedmiotów, o jakich się wydaje, a że na sądzie ostatecznym będzie głównie chodziło o nagrodę albo karę ciał widzialnych, a zatem właściwa jest rzecz, aby ten sąd odbył się również sposobem widzialnym. Dlatego też Pan Jezus na sądzie powszechnym ukaże się w postaci ludzkiej, aby Go wszyscy mogli widzieć tak dobrzy jako i źli". Dusza czyni dobrze albo źle łącznie z ciałem; przeto, rzecz właściwa jest, aby odebrała karę lub nagrodę z tymże ciałem, jako współdziałaczem swych cnót lub występków. Nadto, Jezus Chrystus przyjął całą naturę człowieka, tj. duszę i ciało, a zatem rzecz właściwa była, aby cały człowiek ulegał powadze Jego trybunału. Rzecz sprawiedliwa, aby ludzie w całej swej naturze, tj. z ciałem i duszą usłyszeli z ust Chrystusa najwyższy wyrok, który ostatecznie wskaże im stopień nagrody albo kary. Syn Boży, stawszy się człowiekiem, jest mistrzem ludzkości z podwójnego względu: przez stworzenie i przez odkupienie; na mocy właśnie tego drugiego tytułu, tj. że nas odkupił swą Krwią najświętszą, ma zupełną władzę sądzenia wszystkich ludzi) (nowość)

Ks. Dr Edward Górski. Listy świętego Pawła. ("Kogo św. Paweł zwalcza w swych listach. Św. Paweł zwalczał błędy żydujących i gnostyków. Żydującymi (iudaizantes) nazywa historia chrześcijan, nawróconych z judaizmu, którzy obok przepisów religii chrześcijańskiej chcieli wypełniać praktyki prawa rytualnego i tego samego żądali też od chrześcijan z pogaństwa nawróconych. Koncylium Apostolskie w zasadzie zgodziło się na przyłączenie pogan do Kościoła i wskazało, czego nawróceni z pogaństwa mają unikać, ale nie określiło, czy prawo Mojżeszowe ich obowiązuje. Św. Paweł był zdania, że prawo Mojżeszowe, a głównie jego dział rytualny wiernych Chrystusowych, zarówno Żydów jak i pogan, nie obowiązuje (Rzym 3, 22. Gal. 3, 22-29). Nic więc dziwnego, że w żydujących miał wrogów, którzy wszelkimi sposobami starali się obniżyć jego powagę, a naukę przezeń głoszoną zniesławić. Listy w pewnej mierze nam wskażą, co ucierpiał i ile stąd przykrości miał św. Paweł w swym życiu. Na schyłku dni swoich św. Paweł musiał wystąpić przeciwko gnostykom. Historia zna dwa przejawy gnostycyzmu: gnostycyzm żydowsko-chrześcijański i chrześcijańsko-pogański. Pierwszy objaw gnostycyzmu szerzył się wśród Żydów-chrześcijan rozproszonych po Małej Azji i Grecji i był jakby dalszym rozwojem zasad żydujących, zabarwionych fantastyczną spekulacją filozofii pogańskiej. Głosił: 1-o że chrystianizm nie jest wyższym nad judaizm. 2-o że Chrystus nie był Mesjaszem, ale zwykłym prorokiem, któremu objawił się anioł niższego stopnia. 3-o że aniołowie zajmują pośrednie miejsce między Bogiem a człowiekiem i składają się z ducha i materii. Zasady te ubierano w szatę filozofii pogańskiej (baśnie – 1 Tym. 4, 7; niezliczone genealogie – 1 Tym. 1, 4; pierwowzory późniejszych eonów) i w teorie: o ciele ludzkim jako więzieniu duszy, o niemożliwości zmartwychwstania ciał, powtórnego przyjścia Chrystusa, końcu świata, nagrody lub kary po śmierci (1 Kor. 15, 32). Nadto gnostycyzm żydowsko-chrześcijański wyrobił sobie odrębną moralność: z jednej strony surowo karcił ciało, jako więzienie duszy, potępiał małżeństwo i pożywanie potraw mięsnych (1 Tym. 4, 3), a z drugiej dopuszczał wielką luźność obyczajów. Te to objawy herezji zwalczał św. Paweł, a później i św. Jan Ewangelista", ss. 16-17) (nowość, djvu)

Żywot i pisma świętej Katarzyny Genueńskiej. Przełożył z niemieckiego biskup Paweł Rzewuski ("Katarzyna z Genui, pochodząca z domu Fiesków, spokrewniona z potężnym papieżem Innocentym IV, bardzo piękna, urodzona roku 1447, a w 18 roku życia zaślubiona Wilhelmowi Adorno, w swym małżeństwie żyła lat 10 nie bardzo szczęśliwa. Przez pięć w smutku była pogrążoną, a drugie pięć dla oddalenia smutku, w rozmaitych rozrywkach i rozproszeniach przepędziła. Później, kiedy na nowo poczuła w sobie odrazę do świata, uprzykrzenie życia, wewnętrzną z sobą niezgodę, i kiedy zwracając się do Boga, poszła do spowiedzi, zdało się jej, jak gdyby w nią ugodził piorun nieskończonej miłości, a ogień co wyszedł z promienia, tak mocno przeniknął całą jej istotę, iż od siebie odeszła, i utraciła rozum, mowę i czucie. A kiedy promień oświecał jej wnętrze, poznała wówczas całą swą niedoskonałość i grzeszność tak doskonale, iż powzięła przeciw sobie wielką pogardę; promień ten prowadził ją zarazem do głębi Bóstwa, i otwarzał jej bezdnie tej miłości jakie ono w sobie zawiera. Tak się z nią miało, jak z Apostołem pogan, kiedy miał widzenie. Swój stan porównywała ze stanem Marii Magdaleny, i podobnie jak ona nierozłącznie połączyła się z Panem. O miłości! jakże to być może, żeś ty mnie z taką miłością zawezwała, i pokazała w jednej chwili to, czego język nie jest w stanie wyrazić! Owoż wszystko co odrzec mogła. Wlewanie łaski przeminęło, i rozpoczął się szereg cudownych działań, które opisała sama z duchem, z ogniem i z żywością w swych dialogach", s. CXXIX) (nowość, djvu)

Ks. Aleksander Lakszyński. Masoneria i karbonaryzm wobec zdrowego rozumu i społeczeństwa podług własnych słów masonów, oraz w pracy niniejszej cytowanych a na jej końcu przytoczonych źródeł niewątpliwych (nowość)

Ks. Aleksander Lakszyński. Masoneria i karbonaryzm wobec zdrowego rozumu i społeczeństwa. VII. Streszczenie nauki masońskiej. (Masoneria wyraźnie mówi, że nikogo ze swoich nie obowiązuje do trzymania się jakiego bądź dogmatu religijnego czy filozoficznego; że swoje loże otwiera zarówno materialistom, pozytywistom, panteistom jak spirytystom; że dowolne wszystkiego tłumaczenie sobie jest jej zasadą i regułą życia. Ona odrzuca wiarę i kult Boga prawdziwego jako przesąd i zabobon, jako plagę rodzaju ludzkiego, jako urojenie i szalbierstwo księży sprzymierzonych z tyranami w celu dręczenia i zniweczenia rodzaju ludzkiego. Sekta masońska utrzymuje, że dusza jest nie tylko częścią ciała lecz i ciałem naszym, a zatem że nie jest duchową, ani nieśmiertelną; że duchowość jej i nieśmiertelność są przypuszczeniami wykoncypowanymi przez księży i prawodawców w celu straszenia głupców i rządzenia nimi, przez wpajanie w nich przesądów o karach i nagrodach życia przyszłego. Że rozum najwyższy rozlany po całym świecie, jako też rozum człowieka, stoi na równi z rozumem ciał niebieskich, z rozumem kapusty i kłosów itp.) (nowość)

Ks. Aleksander Lakszyński. Masoneria i karbonaryzm wobec zdrowego rozumu i społeczeństwa. VIII. Logiczne, oczywiste i oburzające następstwa moralności niezależnej. Sztuczność i kłamliwość mowy masonów. (Sekta w swoim szwargocie daje zupełnie inne wyrazom znaczenie, aniżeli to jakie one mają w zwyczajnej mowie. I tak np. wspominając o Bogu, rozumie naturę, tj. świat materialny, oprócz którego innego Boga nie przypuszcza. Przez duszę i rozum rozumie ona duszę jako część rozumu pierwotnego, który się nie różni od materii pierwotnej, a więc dusza z ciałem stanowią jedną tylko i tęż samą istotę, obdarzoną różnymi własnościami. Oto cała duchowość sekty! Przyłączenie się do sekty nazywa się stawieniem u bram cnoty. Mówiąc o życiu przeszłym, przyszłym albo o nieśmiertelności duszy, rozumie po prostu ciągłe przekształcanie się natury albo wielkiego-wszystkiego. Przez religię, rozumie zaprzeczenie wszelkiej religii, jak przez Boga zaprzeczenie tegoż Boga. Wiara w Boga i cześć Jego jest w jej rozumieniu przesądem i zabobonem. Co my nazywamy ciemnościami poganizmu, to sekta nazywa światłem; cofanie się tedy do poganizmu, do haniebnych jego tajemnic, do czczenia natury czyli do ubóstwiania wszystkich namiętności, nazywa się w jej żargonie cnotą i postępem; postępowanie zaś według zasad katolicyzmu, cofaniem się, wstecznictwem, zacofaniem, obskurantyzmem, średniowiecznym barbaryzmem) (nowość)

Pius II, Papa. Epistola ad Mahometem, Turcorum imperatorem ( PDFHortatur Mahometem Pontifex ad amplectendam Fidem Christianam et ad respuendum Alcorani foedam insanamque doctrinam (In coelo plena felicitas est, apud inferos plena miseria: cum eo ventum est, nihil juvat gloria quae praecessit et fama saeculi. Studendum igitur est ut post obitum, qui per omnes horas se infert certus et incertus, animabus nostris bene consulamus: praeveniendus est piis operibus dies mortis, et omnes actus nostri ita dirigendi, ut Deo placeamus; ipse est enim finis omnium, et summum bonum, ad quod aspiramus, et ipsa beatitudo, cujus cupiditas omnibus mortalibus inest, quaerendum est iter ad eam, id recta fides ostendit, et operatio justitiae, quia nec justitia sine fide, nec fides sine justitia sufficit: Justus ex fide vivit; ut scriptum est, et sine fide nemo est acceptus Deo. Tua lex (ut aiunt) in sua quemque religione salvari hominem censet, si alioquin caste justeque vivat, nisi Mahometea traditione relicta ad aliam transierit. Dicunt et in tua lege scriptum esse (est enim sibi ipsi saepe contraria) nulli salutem patere nisi in ea. Nos contra sentimus, et certi sumus viam vitae soli Christiano, si bene agat, apertam esse; ait enim Veritas nostra in Evangelio: Qui crediderit, et baptizatus fuerit, salvabitur: qui non crediderit, condemnabitur. Tu ergo, si futurum credis saeculum, si vis fieri salvus, si animae tuae bene consultum cupis, ut fidem Romanae Ecclesiae, extra quam non est salus, et Baptismum recipias oportet. His duabus clavibus, fide et Baptismo, aperiuntur paradisi portae, illis tamen qui apposite ad fidem vivunt, nam sine operibus fides mortua est; Evangelio praebendae sunt aures et Christi doctrina sequenda, quae nullum fallit... Ad Petrum vicarium suum inquit Salvator: Tu es Petrus, et super hanc petram aedificabo Ecclesiam meam, et portae inferi non praevalebunt adversus eam. Et iterum: Rogavi pro te, Petre, ut non deficiat fides tua. Praevaluissent portae inferi, et defecisset fides Petri, si falsum esset Evangelium, quod sequimur. Sed manet fides magni pastoris in Ecclesia Romana, quae nunquam inventa est errasse, neque errabit in aeternum; magistra est enim et mater omnium fidelium, et disciplina veritatis) (nowość)

Abp Antoni Szlagowski. Wiara w życiu ( PDF ) (Wiara jest darem tak wielkim, że zań nigdy dość Bogu podziękować nie zdołamy. Ludzkość tę wiarę okupywała, umartwieniem, poświęceniem, krwią: aby ją bronić, tylu męczenników życie swe w ofierze składało; aby ją krzewić, tylu misjonarzy dotąd podejmuje tysiączne trudy i niebezpieczeństwa; aby ją w sobie zachować, tylu mężów i niewiast wiodło pokutny i ostry żywot... Bywają u nas katolicy praktykujący i niepraktykujący, katolicy klerykalni i katolicy antyklerykalni, niecierpiący księży i tego wszystkiego, co z nimi ma jaką łączność. Są wreszcie katolicy bigoci, ciasnego pojęcia, – pozbawieni wyrozumiałości dla bliźnich – narzucający się wszędzie i wszystkim na przewodników z hasłem: "Kościół to ja", szukający w rzeczy samej więcej osobistej chwały, niż pożytku dla Kościoła. O bywaj mi wreszcie ty, katolicki mężu, czcigodny synu Kościoła Chrystusowego i Ojczyzny, co masz i gorącą wiarę i szczere przekonania; – co świecisz wszystkim przykładem, zaznaczasz się życiem pobożnym i pożyteczną działalnością dla Wiary świętej i dla ziomków swoich! Gdzie jesteś ty, katolicki wzorze doskonałości, co dla Boga umiesz być gorący, dla Kościoła oddany – dla siebie surowy, dla bliźnich wyrozumiały; – co nie zasklepiasz się ani w szczupłych granicach niezdrowego sentymentalizmu, ani zwyrodniałego formalizmu, ale przejęty duchem katolickim w świeckim zawodzie i na świecie świecisz przykładem cnoty, jako wielka pochodnia Boża. Diogenes ze świecą za dnia szukał człowieka wśród ludzi i wrócił do swej legendowej beczki z przekonaniem, że wpośród ludzkiej trzody nie było ani jednego człowieka. Mamże i ja, Panowie, wziąwszy świecę z tego kościoła, wyjść na ulice Warszawy i szukać katolika? I cóż? Wrócę do Was z oznajmieniem, że w katolickim mieście wśród katolickiej ludności nie znalazłem katolika; a na znak boleści i wstydu połamać w oczach waszych świecę, która paliła się na ołtarzach Pańskich a nie oświecała żadnej duszy katolickiej? Boże uchowaj! Źle byłoby z Wiarą Katolicką u nas i źle by było z naszym społeczeństwem, gdybyśmy wśród siebie takich ludzi nie mieli. Ale powiem, że ich niewielu wobec tych potrzeb, jakie w kraju naszym się otwierają; zbyt niewielu, aby zaważyli na szali opinii publicznej, aby nieśli u nas sztandar sprawy katolickiej) (nowość)

"Przegląd Katolicki". Uroczystość Zjawienia Pańskiego czyli święto Trzech Króli. ( PDF ) (Zjawienie się Pańskie (Epiphania), to powołanie narodów do uznania i wyznawania Chrystusa Pana, jako prawdziwego Boga, Króla niebios i ziemi, najświętszego Odkupiciela i najmędrszego Prawodawcy ludzi. Uważmy, na jakich drogach Pan Jezus tego powołania dopełnia. Wystawmy sobie, że patrzym na stajenkę małego miasteczka. Opodal domy niskie, ubogie, szczupłe, samą powierzchownością świadczące, że nie tylko wygodnego, ale dostatecznego nawet pomieszczenia ludzie w nich nie mają. Wśród domów tych gruda, gdzie niegdzie lśniąca kawałkiem lodu, albo trochą pobielona śniegu, jak to zwyczajnie wśród zimy bywa. A stajenka sama zimna i nędzna, z otworem nie broniącym przelotu wichrowi, którego ostrość bardzo przykro uczuć się dawała i zwierzętom takim,  co je Stwórca ciepłą pookrywał sierścią... Owoż w stajence takiej, gromadka ludzi – wśród niej trzy znamienitsze oblicza, bo i głębszą natchnione myślą i postawa cała poważna i szaty wspaniałe, i w rękach bogactwa, i orszak do tego strojny; – i trzej ci mężowie przed kim w stajence stają? – przed dzieciną małą, narodzoną niedawno, co je Matka uboga, obok niedostatkiem zasmuconego Oblubieńca swego na ręku trzyma, i oddechem płuc własnych grzeje. Wielkość tego świata w hołdowniczym pokłonie, – licha stajenka, – uboga matka, – dziecię niemowlę – to dziwne sprzeczności. Po co oni mężowie, królewskie mędrcy, do stajenki przybyli? Pan ich powołał, aby Jezusa jako Boga uznali) (nowość)

"Przegląd Katolicki". "Masoni i tajne towarzystwa". ( PDF ) (Pan Saint-Albin, znany autor ciekawych i zajmujących dzieł o towarzystwach tajemnych i o masonerii, wydał w tych czasach, małą książeczkę, którą można by nazwać Podręcznikiem masonerii dla wszystkich, to jest dla profanów. W rozmaitych epokach, a szczególniej w naszych czasach, bardzo wiele pisano i mówiono o stowarzyszeniach masońskich; ale i rozprawy, jakkolwiek długie i poważne, i książki na pozór jasne i szczegółowe, nie zadawalały dotąd słusznej ciekawości czytelników i słuchaczów. Niewielka rozmiarami książka pana de Saint-Albin, zdaje się odpowie wszystkim wymaganiom czytelników, przedstawia bowiem masonów w życiu i działaniu, i wspiera się na wyznaniach przez nich samych uczynionych. A wyznania te nie pochodzą od jakichś podrzędnych figur tego szanownego towarzystwa, ale od masonów zajmujących wysokie godności wpośród braci. Jeden nawet, którego świadectwo niezmiernej jest wagi, nazywa się pomiędzy swymi "pisarzem świętym masonerii", a książka przezeń wydana, potwierdzona po dwakroć przez Lożę Wielkiego Wschodu, z polecenia Loży kapitulnej w Nancy została przedrukowaną w "wydaniu świętym" dla użytku jedynie braci masonów. Otóż z taką biblią masońską w ręku, autor wprowadza nas do wnętrza lóż i przygląda się ich tajemnicom. Pan de Saint-Albin odpowiada w swym dziełku na te trzy pytania: Co to jest masoneria? skąd powstała? i dokąd dąży?) (nowość)

Johann Peter SilbertŻywot Najświętszej Maryi Panny Bogarodzicy (uzupełniono)

Johann Peter SilbertŻywot Najświętszej Maryi... Księga druga. §. I. Wychowanie Najświętszej Panny w domu kościelnym w Jerozolimie. (Tak jaśniała Maryja, jak lilia między cierniem. Bo będąc świętą pierwej, nim się narodziła, a przechodząc pełnością łaski wszystkich aniołów i świętych, nie znała ta Panienka śliczna jak lilia nigdy cierni namiętności, które tak wielkie zaburzenia w samych nawet duszach najświętobliwszych wzniecają i żywią podłe skłonności, które w przyrodzonym zepsuciu serca jakby robaki w kałuży pasmem się wiją, bo człowiek, jak po upadku naszego pierwszego ojca Pismo prawdziwie mówi: "do złego jest skłonnym zaraz od młodości swojej" (Rodz. 8, 21). Ale nie taką była najchwalebniejsza Panna; owszem przeciwnie Ona dla swego niepokalanego poczęcia miała żywy popęd do dobrego; a Jej święta dusza unosiła się w czystej i świetnej krainie, dokąd grzech nie dosięgał. Nasza mądrość jest głupstwem, a nasze uczynki, choćby były jak najlepsze, są skalane przez stykanie się z ziemskimi rzeczami; lecz uczynki Maryi nie podlegały nigdy takiemu skażeniu. Sprawy tej nowej Ewy były, jak pewien uczony w naszych czasach bardzo trafnie mówi, podobne do śnieżnych płatków, które się przy największej ciszy na szczytach gór wysokich skupiają. Niemniej czystą jest owa masa śniegu, co w wieczór dnia zeszłego upadła, jak i ta, która w następnym dniu upada; ale łączy się białość z białością, blask z blaskiem, aż nareszcie wszystko to do takiej lśniącej wysokości wzrośnie, że się w niej światłość odbija, i człowieka zmusza (podobnie tak jak słońce skłania) do spuszczenia oczu ku ziemi. Żadnemu innemu stworzeniu nie dano tego, żeby taki żywot stawiło przed najświętszego Sędziego; Chrystus tylko przewyższył Ją w świętości: lecz Chrystus był Synem Bożym) (nowość)

Johann Peter SilbertŻywot Pana naszego Jezusa Chrystusa Syna Bożego (uzupełniono)

Johann Peter SilbertŻywot Pana naszego... §. XXXI. Nauki i cuda Jezusa. (Dziwna to jest rzecz, jako tak wiele nowouczonych, z nowszych czasów, osobliwie pomiędzy protestantami, te miejsca Pisma świętego, gdzie o opętanych mowa zachodzi, niedorzecznie tłumaczą i przekręcają. Niektórzy zaprzeczają wprost stan opętania, albowiem podobnie jak saduceusze mówią, że nie ma duchów i diabła, którego jednak bytność istotnie z chrześcijańską religią połączona jest, gdyż Chrystus nas od jego przemocy wybawił; którego zaś pokuszenia Bóg dopuszcza, aby swych wiernych sług każdego czasu doświadczał i w cnocie ćwiczył; gdyż On nam wspólnie dodaje łaski, abyśmy zwyciężali szatana, abyśmy przez nasze zwycięstwa Jego Boską chwałę pomnażali, naszą wierność okazywali, i zasługi na wieczność sobie skarbili. Inni zaś mienią to opętanie być pewnym choroby stanem, z którego wielki mędrzec z Nazaret, mąż Boski, którego atoli Bogiem wyznać nie myślą – stosując się do zabobonu pospólstwa, tych utrapionych leczył. Jakże proszę! mogłaby choroba z tego opętanego wołać: "Co nam i Tobie Jezusie Nazareński! przyszedłeś gubić nas? Znam Cię, ktoś jest, Święty Boży" (Mk 1, 24)) (nowość)

Z "Róży Duchownej". Za przyczyną Maryi. Przykłady opieki Królowej Różańca św. (uzupełniono)

Z "Róży Duchownej". Triumf różańca św. nad bałwochwalstwem. (Indie Wschodnie). (W życiu sławnego misjonarza hiszpańskiego, O. Gundysława Lucero, dominikanina, czytamy: Wiedziony gorliwością zbawienia dusz ludzkich, udał się O. Gundysław do Indyj Wschodnich, aby dzikich nawracać. Szukał ich wszędzie po lasach niemal niedostępnych, górach, narażał swe życie na tysiączne rozmaite niebezpieczeństwa, nazywał się ich bratem, żył ich życiem i co mógł czynił, by ich Chrystusowi pozyskać. Okrucieństwa jednak Europejczyków utrudniały i opóźniały nawrócenia Indusów a przy tym nienawiść ich do Hiszpanów była przeszkodą ogromną w przyjęciu św. naszej wiary. Widząc małe skutki swych prac apostolskich, O. Lucero całą nadzieję swoją położył w różańcu św. Postarał się o obraz Królowej Różańca św. otoczony 15 tajemnicami i wystawił go w szałasie, który mu służył za kaplicę i zwołał Indusów na wielką ceremonię) (nowość)

Kardynał Jan Bona OCist. Przewodnik do nieba (uzupełniono)

Kard. Jan Bona OCist. Przewodnik do nieba. XXXIII. O przyzwoitości i chęci do nauk. (W nabywaniu nauk trzeba unikać dwóch ostateczności: hamować zbyteczny zapał z jednej strony, a z drugiej otrząść się z lenistwa duchowego i zmusić się do nabycia koniecznych nam wiadomości. Ciekawość jest nam wrodzona, bo natura, przekonana o piękności i zacności dzieł swoich, w całej ich świetności roztacza je przed nami. Bo i na cóżby się zdała wszelka ich krasa i wdzięk, gdyby ich nie miał kto podziwiać. My jednak nadużywamy tego daru przyrodzonego, kierując naszą ciekawość ku temu, o czym bez straty moglibyśmy nie wiedzieć. Nie ten mądry, kto wiele wie, lecz ten kto umie ocenić, co mu jest pożyteczne. Przede wszystkim należy poznać to, co nas prowadzi do zbawienia; o wszystkim innym możesz czytać, bylebyś z tego odniósł korzyść, objawiającą się w poprawie obyczajów. Strzeż się jednak, abyś nie czytał wszystkiego, co ci do ręki wpadnie. Jeżeli chcesz odnieść prawdziwy pożytek z czytania, rozczytuj się pilnie i powoli w dziełach poważnych autorów. Czytanie różnorodnych dzieł bawi, a doborowych przynosi korzyść) (nowość)

Kardynał Jan Bona OCist. Droga do nieba (uzupełniono)

Kard. Jan Bona OCist. Droga do nieba. XXXIII. O skromności. O nabywaniu nauk. O używaniu rozrywek. (W pracy umysłowej na te dwie rzeczy mieć wzgląd potrzeba: naprzód nieumiarkowaną chciwość zbadania wszystkiego pohamować i do przyzwoitej miary sprowadzić; po wtóre otrząsnąć się z lenistwa moralnego a nad nabyciem potrzebnych i pożytecznych wiadomości pracować. Wrodzona jest człowiekowi ciekawość: bo natura znając piękność dzieł swoich w całym je blasku rozwija przed nami; bo próżno by one były tak wielkie i wspaniałe, gdyby przed okiem ludzkim zakryte być miały. Lecz nadużywamy darów natury, ciekawie w to się zaciekając, w czym niewiadomość daleko by nam pożyteczniejszą była. Nie ten mądry, kto wiele mówi, lecz, który tego tylko się podejmuje, co umie. Najprzód tedy tego się nauczyć potrzeba, co do zbawienia należy. Zresztą, czytaj ile zechcesz, bylebyś to, co czytasz, do swoich obyczajów stosował. Strzeż się jednak, ażeby czytanie bez wyboru nie obłąkało cię i nie podkopało twej cnoty. Są dzieła, które zgłębić i przetrawić potrzeba, chcąc z nich jaką korzyść dla umysłu wyciągnąć. Rozmaitość ksiąg bawi, ale tylko wybór jest pożyteczny) (nowość)

Joannes Cardinalis Bona OCist. Manuductio ad coelum, continens medullam Sanctorum Patrum, et veterum philosophorum (uzupełniono)

Joannes Card. Bona OCist. Manuductio ad coelum. XXXIII. De modestia. Munus duplex studiositatis. Quae regula in usu eutrapeliae servanda. (Studiositatis duo sunt munera: alterum, sciendi appetitum, qui plerumque justo major esse solet, temperare et moderari: alterum, torporem excutere, animique industriam ad necessaria ediscenda excitare. Curiosum homini ingenium dedit natura; artisque suae ac pulchritudinis conscia, nos operum suorum spectatores genuit, perditura fructum sui, si tam magna, tam clara, tam subtiliter ducta solitudini ostenderet. Sed abutimur naturae bono, ea curiose investigantes, quae utilius ignorarentur. Non ille sapit, qui scit multa; sed qui sapit, quod facit ad rem. Ea primum discenda, quae pertinent ad salutem: caetera quo minus legas non deterreo, dummodo quidquid legeris ad mores referas. Cave autem, ne lectio multorum librorum habeat aliquid vagum et instabile. Certis ingeniis immorari oportet et innutriri, si velis aliquid trahere, quod in animo fideliter sedeat. Lectio varia delectat, certa prodest) (nowość)

Lucjan Siemieński. Dzieje narodu polskiego (Wieczory pod lipą) (uzupełniono)

Lucjan Siemieński. Wieczory pod lipą. Wieczór XX. (Choć był gotowy następca, Polacy woleli go sami sobie obierać. – Olbracht ma poradnika, który dobrze radzi dla króla, ale nie dla szlachty. – Wojna z Wołochami bardzo nieszczęśliwa. – Najgorszy nieprzyjaciel, co z zasadzki napada. – Dużo szlachty ginie od podciętych drzew. – Winę przegranej, składają na Kallimacha doradcę. – Olbracht puszcza się na zbytki, ale do Polski dwa księstwa przyłącza) (nowość)

Sac. Petrus Ludovicus Danes. Institutiones Doctrinae Christianae, sive Catechismus ad usum seminariorum (uzupełniono)

Sac. Petrus Ludovicus Danes. Institutiones Doctrinae Christianae... Pars I. Sectio II. Caput III. De Baptismi caeremoniis. (ANTIQUISSIMAE sunt, et a primis Ecclesiae saeculis derivatae, caeremoniae illae, quarum etiamnum hodie est usus in administratione baptismi. Id tantum discriminis est, quod olim adultis (qui diu ante baptismum instruendi, serioque probandi erant et eo tempore Catechumeni vocabantur) diversis successive diebus applicarentur, ut vigilia Paschatis aut Pentecostes ablui possent, hodie vero cum adultorum baptismus sit admodum infrequens, infantibus recens natis, quovis die, continua serie applicentur. Eas interim, earumque sacras significationes, et obligationes perspectas habere, res est non parvae utilitatis. QUAESTIO. 1. Ad quot classes baptismi caeremoniae redigi possunt? R. Ad tres: nam aliae baptismum antecedunt, aliae comitantur, aliae denique subsequuntur. Q. 2. Recense eas quae baptismum antecedunt. R. 1° Qui baptizandus adducitur, sistitur primum ad fores Ecclesiae, quippe qui adhuc sub jugo daemonis constitutus, illius ingressu censeatur indignus. 2° Sacerdos insufflat in eum, satanamque adjurat, ut virtute Spiritus Sancti recedat ab hac creatura Dei, quam per peccatum possidet. Mox signum crucis fronti imponit et pectori, ut significetur Christianos gloriari oportere in cruce Domini nostri Jesu Christi, totamque in Christo crucifixo fiduciam esse collocandam. Quod etiam signum crucis dum alias quoque crebro repetitur, id plane indicatur, omnem baptismi vim et efficientiam, a cruce Christi, id est meritis passionis et mortis ejus, derivari. 4° Sal baptizando degustandum datur, quod cum sit incorruptionis et sapientiae symbolum, indicat necesse esse, ut regenerati vitiorum putredine ablata, sapientiae sale conditi divina probent atque coelestia, incorruptamque deinceps vitam ducant. 5° Saliva oris sui, baptizandi nares auresque sacerdos linit, utens verbo, quo olim in curatione hominis surdi simul ac muti et a daemone possessi, usus est Christus Ephphetha, quod est adaperire, ut pateant aures verbo Dei, animoque percipiat suavissimum odorem veritatis. 6° Deinde super baptizandum oratio Dominica et symbolum recitantur: quod olim seorsum fiebat, ut utrumque Catechumenus jam adultus memoriter edisceret. Interea sacerdos eum in Ecclesiam inducit, jubetque ter abrenuntiare satanae, et omnibus pompis et operibus ejus: credere etiam in Jesum Christum, illi soli fideliter adhaerere. Haec ille propriis verbis praestat si sit adultus, patrinorum autem sive susceptorum ore, si sit infans. 7° Pectus et scapulae inunguntur oleo benedicto, quod et de causa dicitur oleum Catechumenorum, qua unctione significatur robur addi baptizatis, adversus tentationes et diaboli impugnationes, eosque jam stadium ingredi, in quo fide, spe et charitate muniti, contra malignos spiritus viriliter debeant decertare) (nowość)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis per omnes anni liturgici dies distributa seu Meditationes ex operibus S. Thomae depromptae (uzupełniono)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis... De gratia Christi infinita. (Ad hoc datur alicui aliquid ut habeat illud. Habere autem Spiritum Sanctum convenit Christo et in quantum Deus et in quantum homo: in quantum homo, ut sanctificantem; in quantum Deus, ut manifestantem tantum secundum quod ab eo procedit, et utroque modo Christus habet Spiritum Sanctum non ad mensuram. In Christo est triplex gratia, unionis, singularis personae quae est habitualis et capitis quae est influentiae; et quamlibet istarum recepit Christus non ad mensuram. Gratia unionis Christo datur, in quantum humana natura Christi unita Filio Dei in persona sit. Natura autem divina infinita est. Unde ex ipsa unione accepit donum infinitum. Gratia habitualis dicitur secundum quod anima Christi fuit plena gratia et sapientia) (nowość)

Divi Thomae Aquinatis, Doctoris Angelici, totius Summae Theologicae Conclusiones (uzupełniono)

Divi Thomae Aquinatis totius Summae Theologicae Conclusiones. De causis peccatorum in generali. (Utrum peccatum habeat causam interiorem. Co. – Intellectus et voluntas causae sunt interiores actus peccati immediatae, mediatae vero imaginatio seu apprehensio et appetitus sensitivus) (nowość)

Divi Thomae Aquinatis totius Summae Theologicae Conclusiones. De causis peccati in speciali. (Utrum ignorantia sit peccatum. Co. – Ignorantia quae studio superari non potest nullum est peccatum, sed tantum vincibilis, si sit eorum quae quis scire tenetur, non illorum quae scire non tenetur) (nowość)


*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
Wybrane teksty z poprzednich aktualizacji:

(2, 17 i 31 grudnia 2017)
Św. Tomasz z Akwinu, Doktor Anielski. 
Summa filozoficzna. (Contra Gentiles). - Summa przeciw poganom czyli o prawdziwości Wiary katolickiej przeciwko błędom niewiernych
Ks. Jan Berthier, Założyciel XX. Misjonarzy Św. Rodziny. 
Książka dla wszystkich.
Thomas a Kempis. 
De imitatione Mariae. (Ex operibus Thomae a Kempis)
Ks. Anthony Cekada. 
Msza w jedności z "piratem-«papieżem»": kilka zagadnień. ( PDF )
P. Franciscus Suarez SI. 
Defensio Fidei catholicae adversus Anglicanae sectae errores. - Liceatne Catholicis Anglis templa haereticorum adire, et cum eis in ritibus communicare sine intentione cultus vel cooperationis cum illis, solum propter temporalem poenas vitandas? ( PDF )
S. Leonia, Niepokalanka. Czym jest Msza św. dla dusz naszych. ( PDF )

(12, 19 i 26 listopada 2017)

Ks. Antoni Chmielowski. 
Homilie na niedziele i święta całego roku, miane w kościele Najświętszej Maryi Panny w Łęczycy
Ks. Dr Antoni Borowski, Profesor Uniwersytetu Warszawskiego. 
Teologia moralna
Ks. Benedict Hughes CMRI. 
Usprawiedliwienie i zbawienie. Co głosił ks. Leonard Feeney? ( PDF )
Abp Antoni Szlagowski. 
Wiara w pojęciu katolickim, a modernistycznym. Konferencja dla mężczyzn ( PDF )
Ks. Marian Wiśniewski MIC. 
Pro Christo! Dość agitacji - trza się brać do organizacji! ( PDF )
Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła.
Żywot Pana naszego Jezusa Chrystusa w pobożnych rozmyślaniach zawarty
S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae.
Meditationes Vitae Christi
Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki.
Krótkie nauki homiletyczne na niedziele i uroczystości całego roku. (Wydanie drugie) ( PDF )

(15, 23 i 31 października 2017)

S. Thomas Aquinas, Doctor Angelicus. 
Summa de veritate catholicae Fidei contra Gentiles
S. Pius Papa V. 
Bulla "Regnans in excelsis". Damnatio et excommunicatio Elisabeth reginae Angliae eiusque adhaerentium ( PDF ) S. Pius V. Elisabetham Angliae reginam ob persecutiones contra Fidem Catholicam suscitatas excommunicat a. 1570
O. Ludwik Fanfani OP. 
Różaniec Najświętszej Panny Maryi. Historia - Ustawodawstwo - Praktyki pobożne. Praktyczny podręcznik nader użyteczny dla dyrektorów Bractw jak również członków Różańca Świętego
P. Ludovicus I. Fanfani OP. 
De Rosario Beatae Mariae Virginis. Historia - Legislatio - Exercitia. Manuale practicum Directoribus Confraternitatum ipsisque SS. Rosarii sodalibus maxime utile et accomodatum
Ks. Dr Antoni Borowski, Profesor Uniwersytetu Warszawskiego. 
Teologia moralna. - Prawo Boże ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn. 
Pseudopapież Bergoglio przeciw prawu Bożemu! - Jedynie słuszna interpretacja adhortacji "Amoris laetitia" ( PDF )

(3, 7, 17 i 30 września 2017)

Bp Donald J. Sanborn. "Kardynał" Raymond Burke zapowiada "formalną korektę" niemoralnego nauczania pseudopapieża Bergoglio ( PDF )
Ks. Jerzy Patiss SI. Podręcznik do rozmyślań i kazań na niedziele całego roku
P. Georgius Patiss SI. 
Materiae meditationum et concionum ex Evangeliis et Epistolis Dominicarum
Ks. Ludwik Kösters SI. 
Kościół wiary naszej
Fr. Thomas Maria Zigliara OP, S. R. E. Cardinalis. 
Propaedeutica ad sacram Theologiam in usum scholarum, seu tractatus de ordine supernaturali
Amicus Veritatis. 
Bóg żydów. - Kto jest bogiem żydów?
Bp Józef Sebastian Pelczar. 
Kazanie na uroczystość Narodzenia Najświętszej Panny Maryi. Najświętsza Panna Maryja jest wzorem i Mistrzynią doskonałości

(14, 25 i 26 sierpnia 2017)

Św. Franciszek Salezy, Biskup i Książę Genewy, Doktor Kościoła. 
Filotea, czyli Droga do życia pobożnego
Ks. Józef Wereszczyński, Biskup Kijowski, Opat Benedyktyński w Sieciechowie. 
Gościniec pewny niepomiernym moczygębom, a omierzłym wydmikuflom świata tego, do prawdziwego obaczenia, a zbytków swych pohamowania, z Pisma św. i z rozmaitych autorów zebrany ( PDF )
Ks. Jakub Górka.
Cześć Maryi. O pobudkach i środkach nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny. (Wydanie pierwsze)
Bp Donald J. Sanborn. 
Możliwe scenariusze dla Bractwa założonego przez abpa Lefebvre'a ( PDF )
P. Franciscus Suarez SI
.
Defensio Fidei catholicae et apostolicae adversus Anglicanae sectae errores
Ks. Józef Stanisław Adamski SI
Siła łaski uczynkowej: dostatecznej i skutecznej. Skuteczność łaski uczynkowej w systemie tomistów i molinistów ( PDF )
P. Christianus Pesch SI. 
De efficacia gratiae actualis ( PDF )
Bp Józef Sebastian Pelczar. Kazanie na uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Panny Maryi. Chwała Najświętszej Panny Maryi w Niebie i na ziemi.

(30 lipca 2017)

Ks. Józef Stanisław Adamski SIZnaczenie odpustów; - ich źródła, - warunki zyskania. Kazanie na święto Najświętszej Panny Maryi Anielskiej (Porcjunkula) ( PDF )

(16 lipca 2017)
Ks. Józef Stanisław Adamski SIZnaczenie Szkaplerza św.; jego skuteczność. Kazanie na święto Matki Boskiej Szkaplerznej ( PDF )

(8 lipca 2017)

Prawdomir. Gdzie prawda? I. Rozmowy wśród podróżnych o najważniejszych a najczęściej zaczepianych prawdach wiary katolickiej
Bp Jan Piotr Camus
.
Duch świętego Franciszka Salezego, czyli wierny obraz myśli i uczuć tego Świętego
O. Fryderyk William Faber
.
Postęp duszy, czyli wzrost w świętości
Bp Jakub Benignus Bossuet. 
Wykład nauki katolickiego Kościoła względem tych Wiary artykułów, o które dysydenci, osobliwie kalwini się spierają
Jacobus Benignus Bossuet, Episcopus Meldensis. 
Doctrinae catholicae, de iis argumentis, de quibus controversiae sunt, expositio
Ks. Antoni Langer SI
Pojęcie o Bogu w chrześcijaństwie i u filozofów ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn. 
Bergoglio peroruje o niewolnictwie, karze śmierci i usprawiedliwia cudzołóstwo ( PDF )
S. Robertus Cardinalis Bellarminus SI, Doctor Ecclesiae. 
Disputationes de controversiis Christianae Fidei adversus hujus temporis Haereticos. Ad quos electio summi Pontificis pertinet, si Cardinales nulli essent etc. ( PDF )
"Posłaniec Serca Jezusa". Biskupi niemieccy o skromności ( PDF )

KSIĄŻKI W FORMACIE DJVU

ARTYKUŁY I KSIĄŻKI W FORMACIE PDF

PISMO ŚWIĘTE I HISTORIA BIBLIJNA

PATROLOGIA. OJCOWIE KOŚCIOŁA

ŚW. TOMASZ Z AKWINU I INNI DOKTORZY KOŚCIOŁA

KATECHIZMY KATOLICKIE I NAUKI KATECHIZMOWE

ŻYDZI, POGANIE, APOSTACI, HERETYCY I SCHIZMATYCY POZA ARKĄ ZBAWIENIA!

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Jezus Chrystus, Zbawiciel świata ( PDF )

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Odrodzenie ludzkości ( PDF )

Kodeks Prawa Kanonicznego. Papież Pius IV. Wyznanie Wiary katolickiej ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Urban VIII, Papież Benedykt XIV. Wyznanie Wiary dla chrześcijan wschodnich ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Św. Pius X, Papież. Encyklika Pascendi dominici gregis o zasadach modernistów ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Pius XI. Encyklika Mortalium animos. O popieraniu prawdziwej jedności religii ( PDF )

Ks. Paweł Smolikowski CR. Katechizm sporny. (Rozprawa z sceptykami, z racjonalistami, z indyferentnymi i z heretykami) ( PDF )

O. Jan Jakub Scheffmacher SI. Katechizm polemiczny czyli Wykład nauk wiary chrześcijańskiej przez zwolenników Lutra, Kalwina i innych z nimi spokrewnionych, zaprzeczanych lub przekształcanych ( PDF )

Ks. Zygmunt Chełmicki. Ojców naszych Wiara Święta (mały katechizm) ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła. Katechizm mniejszy czyli Nauka Chrześcijańska krótko zebrana ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła.Wykład Nauki Chrześcijańskiej. (Katechizm większy) ( PDF )

Ks. Józef Deharbe SI. Katechizm rzymsko-katolicki ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dogmat łaski. 19 wykładów o porządku nadprzyrodzonym ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dziewięć nauk o Sercu Jezusowym, jako Sercu Kościoła ( PDF )

O. Tilmann Pesch SI. Chrześcijańska filozofia życia

Potępienie herezji liberalizmu. Mały katechizm o Syllabusie ( PDF )

Potępienie gallikanizmu. Mały katechizm o Nieomylności Najwyższego Pasterza ( PDF )

Ks. Jacek Tylka. Dogmatyka katolicka. Traktat o Kościele Chrystusowym

Ks. Piotr Semenenko CR. O nieomylności Kościoła ( PDF )

Ks. Franciszek Hettinger. Nieomylność Papieża

Z "Rycerza Niepokalanej". Dlaczego wierzę (47 artykułów apologetycznych)

Henryk Hello. Nowoczesne wolności w oświetleniu encyklik. Wolność sumienia - wolność wyznania - wolność prasy - wolność nauczania ( PDF )

O. Mikołaj Jamin OSB. Myśli Teologiczne odnoszące się do błędów współczesnych. O jedności prawdziwej religii

Ks. Andrzej Dobroniewski. Modernizm i moderniści